من توی این جنگ، جدای از انقلاب اسلامی و مقاومت، به دولت جمهوری اسلامی هم خیلی بیش از پیش ایمان آوردم. واقعا این مدت دستگاه اجرایی گل کاشت. اصلا مگر میشه شما با دو تا ابرقدرت اتمی مستقیما درگیر باشی، و انقدر زندگی عادی جریان داشته باشه؟ من خودم چند روز پیش رفتم یچیزی که آنلاین خریده بودم رو چون ازش راضی نبودم با پست پس فرستادم، تا یه مدل دیگه شو برام بفرستن. همینقدر خوشحال. انگار نه انگار وسط جنگیم.
یا مثلا فلان جاده رو میزنن، فوری بازگشایی میشه. برق یجایی رو میزنن، سریع دوباره وصل میشه. این کارا خودش انجام نمیشه، اراده ای هست که این نظم رو رقم میزنه.
و اینها حاصل زحمات مسعود و دوستاشه. قبول دارم پزشکیان یه موقع هایی یچیزایی میگه اعصاب برای آدم نمیذاره، ولی من واقعا حس میکنم خودش متوجه نمیشه بعضی حرفاش چقدر بده. نیت ش خیره و برای مردم زحمت میکشه. بالآخره اشتباهاتی هم داره دیگه.
من بهت اعتماد دارم مسعود. والا دروغ چرا... یکمی دوستت هم دارم. خدا قوت. خسته نباشی.
بچه ها آماده باشید که من دارم دوره تربیت مربی شرکت میکنم. قبول بشم دهنتون صافه. تا الآن که اینقدر افاضه میکردم، مدرک نداشتم. مدرک داشته باشم ولتون نمیکنم. فعلا یکم چرت و پرت رو ادامه بدیم، بعد قبولی دیگه فقط تحلیل، تحلیل، تحلیل.
بعضی آدم ها، راحت گول نمیخورن و حرف هرکسی رو نمیپذیرن و خودشون اهل فکرن. و این فوق العاده س. ولی بعضی وقتا هم با موجوداتی طرفیم، که از روشنفکری، فقط بخش قبول نکردن و گردن گیر نبودن رو بلدن. یعنی حاضر نیستن سختی مطالعه رو به جون بخرن تا واقعا حرفی برای زدن داشته باشن. صرفا مخالفن. کلا با هرچی. مخالفن فقط. بعضی وقتا هم مخالفت، به بخشی از هویت یارو تبدیل و میشه و چرندیاتی تولید میشه که واقعا آدم میمونه.
بچه ها منم خوشحال نیستم، ولی حالا وایسید ببینیم چی میشه. این کشور سوما رهبر داره، دوما امام رضا علیه السلام داره، و اولا خدای خامنهای زنده ست. توکل داشته باشید و صبر. هنوز چیزی معلوم نیست.
خیابون رو هم ول نکنید. هرکاری میکنید، خیابون رو ول نکنید. هرکسی به وظیفۀ خودش باید عمل کنه. میدان ما، خیابون ه. ما اگر وظیفۀ خودمون رو انجام بدیم، پیش خدا فراموش نمیشه.
و دعا، دعا، دعا. دعا برای قوت قلب تیم دیپلماسی مون. دعا برای اقتدار. دعا برای عاقبت بخیری مردم امام رضا علیه السلام. دعا برای شیعیان مظلومی که در هر نقطه از دنیا، تحت ظلم ن. دعا کنید که این آتش بس به بهترین وجه ممکن ختم به خیر بشه. خدا رو چه دیدید، شاید خدا غافلگیری هایی در آستین داشت.
آقای عراقچی، من برات دعا میکنم. برای خودت و همکارات دعا میکنم. با اینکه مذاکره و آتشبس هیچوقت خواسته من و مردم کف خیابون نبود. ما هرشب گفتیم که ما ایستادیم و مقاومت میکنیم، و در برابر دشمن سر خم نمیکنیم. حتی اگر خیابون های شهرمون به خون جوون هامون رنگین بشه. ولی شاید چیزهایی هست که ما نمیدونیم. شاید راه درست همینه. شاید شما چیزی میدونید، و برنامه ای دارید که ما ازش بی خبریم. من برای شما دعا میکنم، که از هیبت پوشالی دشمن، خودتون رو نبازید. براتون دعا میکنم که ناخواسته از خون دختربچه های دبستانی میناب و بقیۀ هموطن های ما که خونشون به ناحق و به جرم بالا گرفتن پرچم توحید ریخته شد، نگذرید. براتون دعا میکنم از تخریب این همه زیرساخت و دانشگاه و شرکت های دارویی و ... چشم پوشی نکنید. از خدا میخوام بهتون قوت قلب و شجاعت بده، که برای دو روز آسایش و راحتی بیشتر، عمری ذلت و خواری برای ایران نخرید. از خدا میخوام کاری کنه که مردم مظلوم لبنان رو فراموش نکنید و نگذارید که تاریخ ما رو به خیانت بشناسه. و امیدوارم انتقام خون رهبر شهید ما رو، که برای مردم ایران عزیز بود، فراموش نکنید. فراموش نکنید که دانشگاه ها رو بازسازی میکنیم، ولی قلب داغدار نود میلیون ایرانی، مرهمی بجز انتقام نداره. اجازه ندید خون رهبرمون هدر بره. خدا پشت و پناهتون.
