بعضی مواقع محبت خودت رو، و اون بخش لطیف روح خودت رو، تقدیم کسی میکنی ولی خودت هم میفهمی که این از کمبود و عدم تعادله. محبتی که باید برای کسی خرج میشد، انباشته شده و جای نادرست خرج آدم اشتباهی میشه. و درک این موضوع، از خود اون کمبود دردناک تره. علم به ضعف، از خود ضعف سخت تره.
ششمی، بلاتکلیف - منصور ضابطیان؛
بین کتاب های منصور ضابطیان از همه کمتر دوستش داشتم و موقع خوندنش، با اینکه شاید این فقط احساس من بوده، ولی نمیتونستم خودم رو کنترل کنم و از نگاه لوس و ننر «ضد جنگی» نویسنده اعصابم خرد نشه. حزباللهی درونم الآن خیلی آتیشیه. خب بگو کی باعث و بانی کشتار مردمت بود. ینفر رو متهم کن!
خصوصا که فقط یادداشت های روزانۀ یک بازگشت سخت از ترکیه به ایران بود و هیچ نکتۀ خاصی نداشت. کلا 2 از 10.
کتاب های منصور ضابطیان کلا برای تفنن خوبن. چیز خاصی بهت اضافه نمیکنن، و ارزش واقعی خاصی هم ندارن، ولی موقع خوندنشون لذت میبری و یه مقدار از دنیا جدا میشی. حال میده. اگر اینجوری بهشون نگاه بکنی کتاب های خیلی خوبی ن. این هفتمین یا هشتمین کتابی بود که ازش خوندم، و از این بین این چهار تا رو پیشنهاد میکنم بخونید: «چای نعنا - سفرنامه مراکش»، «استامبولی - سفرنامه استانبول»، «دو دستی - سفرنامه ژاپن» و «بیزمستان - سفرنامه تاجیکستان، آذربایجان و گرجستان».
مشکل خیلی از کارهای تبلیغاتی که روحانیون یا دیگران انجام میدن اینه که کاملا واضحه ه که هیچ خلوصی توش نیست. یعنی معلومه که اون طرف برای تو هیچ ارزشی قائل نیست، صرفا میخواد تو رو بکشه تو تیم خودش. یه حالت تصنعیِ فرقهگونه ای داره. اینو باید فهمید، که دینداری، هرچند از مسیر عقل و مطالعه میگذره برای خیلیا، ولی هدف نهایی توی این قضیه همیشه قلب آدماس. این قلب آدماس که دیندار میشه. و آدم ها (خصوصا جوون تر ها) دورویی و این رفتار های تصنعی رو تشخیص میدن. باید دل آدما رو بدست آورد.
