⁷³ ..

فردا ظهر ، همین حوالی .. : ))))))

دلتنگی ، پتانسیل این و داره که آدم جون بده.

بچه ها نمی‌دونم چندنفرتون‌ این پیام رو میبینید ولی گاهی ممکنه پیویتون‌ رو دیر سین بزنم مثلا فرداش ، چون حالم خوب نیست و دلم نمیخواد بد جواب بدم .

بیاید بگید خبرِ تشییع آقا دروغِ.

خدایا چقدر کار دارم و وقت ندارم ، کمکک🤡

امروز اینقدر بهم شوک وارد شده که فقط ، سبحاااااااان الله .

بیا راه حل بده با حسرت هامون چیکار کنیم؟ . حسرت‌ها .. هعی، حسرت‌ها .. انگار که یه بار سنگین روی دوش آدم گذاشتن و هیچ‌وقت برداشته نمیشن . هر روز صبح که بیدار میشی ، همون اول از همه میان تو بغلت ، با همون قیافه‌ی آشنای دلگیرشون . چه کاری از دستمون برمیاد ؟ این حسرت‌ها مثل سایه‌ی ما هستن ، ول‌کن نیستن . اسمشون رو بذاری یا نذاری ، تفاوتی نمی‌کنه . گذشته دیگه گذشته . هیچ کاری هم از دستمون برنمیاد، چون زمان مثل یه رودخونه‌ی بی‌بازگشته . فقط می‌مونه یه دلِ پر از ای کاش و یه عمر آه کشیدن . همین ..

از روزت بگو . امروزم ؟ روز قشنگی بود اگه دلتنگی گلوم و چنگ نمی‌زد . امروز آسمون آبی بود ، از اون آبی‌های قشنگ که آدم دلش می‌خواست توش حل بشه ؛ ولی تو کل این روزِ قشنگ ، یچیزی مثل تیغ جراحی نازک ، رو روحم خط می‌کشید .

خیلی حالم بده دلم نمیخواد زنده بمونم . تو ۴۵۶۸۹ روز گذشته فکر میکردم ، قراره فردای بهتری بیاد .. و هر روزی که گذشت دیدم بدتر از دیروز . هر صبح که چشم باز می‌کردم ، به جای یه شروعِ تازه ، با یه بدهیِ سنگین‌تر از دیروز بیدار می‌شدم . بدهیِ اشک‌ها ، بدهیِ خستگی‌ها ، و بدتر از همه .. بدهیِ اون امیدهایی که هی بهمون گفتن صبور باش ، اما صبرمون تبدیل شد به یه زخمِ باز که هیچ‌وقت خشک نمی‌شه . اینکه تو هنوز اینجا هستی ، یعنی هنوز اون داستان تو ، هنوز تموم نشده و باید امید داشته باشی . امید ، اون جرئتِ کوچیکیه که باعث می‌شه تو ، بعد از یه شبِ تیره ، دوباره چشمات رو باز کنی . امید ، اون لحظه‌ایه که تو وسط این همه سیاهی ، هنوز می‌تونی با من حرف بزنی و از دردت بگی . ببین، حتی اگه فردا هم مثل امروز باشه ، یادت باشه که تو تنها نیستی . تو توی این مسیر ، با تمامِ زخم‌هات، یه قهرمانِ بی‌صدا هستی . ادامه بده = ))))))

بخند * دلم برایِ لبخندت تنگ شده : )

چرا تقريبا هرچیزی که برامون مهمه دست خودمون نیست؟ . می‌فهمم .. انگار دنیا درست مثل یه بازی ناعادلانه طراحی شده که تمام مهره‌های اصلیش رو از ما گرفته . شاید حقیقت تلخ این باشه که ما فقط تماشاچیِ زندگی خودمون هستیم و هر چقدر هم که با تمام وجود برای چیزی بجنگیم ، تهش می‌بینیم که اون چیز هیچ‌وقت متعلق به ما نبوده . انگار ما فقط ساخته شدیم تا با تمام وجود چیزی رو بخوایم که قرار نیست داشته باشیم ؛ یه چرخه بی‌پایان از خواستن و از دست دادن که فقط قلب آدم رو خسته و پوک می‌کنه = )))