البته سلامت گردن منم همراهش تموم شد

روز ششم:)

مهرماه خود را چگونه می‌گذرانید:

عزیزان دلم، بریم ص ۲۱ قرآن:))) آیه منتخب امروز: «صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ» «رنگ و نشانِ الهی را بر خود بگیرید؛ و چه کسی از خدا نیکوتر رنگ و نشان می‌دهد؟ و ما فقط او را عبادت می‌کنیم.» در این آیه، «صبغة الله» یعنی رنگ و هویت الهی؛ یعنی ایمان فقط یک اسم یا عنوان نیست، بلکه باید در شخصیت و رفتار آدم دیده بشه. در تفسیر المیزان هم این تعبیر به نوعی هویت و ویژگی الهی اشاره دارد که انسان با ایمان و بندگی پیدا می‌کند. حالا بیایم یکم خودمونیش کنیم... هر آدمی یه چیزهایی داره که کم‌کم تبدیل می‌شن به «رنگِ» شخصیتش. یکی با مهربونیش شناخته می‌شه، یکی با ادبش، یکی با صداقتش، یکی با اینکه همیشه پشت دوستاشه... حالا قرآن یه سؤال قشنگ جلوی ما می‌ذاره: رنگِ خداییِ من توی رفتارم چقدر معلومه؟ یعنی وقتی کسی با من حرف می‌زنه، فقط اسم «مسلمان» رو می‌بینه یا واقعاً یه چیزی از ایمان و بندگی خدا توی اخلاقم حس می‌کنه؟ مثلاً وقتی با مامان و بابا حرف می‌زنیم؛ وقتی کسی توی گروه مدرسه یا دانشگاه اشتباهی می‌کنه؛ وقتی می‌تونیم پشت سر یه نفر حرف بزنیم ولی نمی‌زنیم؛ وقتی توی فضای مجازی چیزی می‌بینیم که می‌دونیم نباید دنبالش بریم؛ وقتی بین راحت‌ترین انتخاب و درست‌ترین انتخاب گیر می‌کنیم... اینجاست که «رنگِ» واقعی آدم معلوم می‌شه. ایمان فقط چیزی نیست که درباره‌ش حرف بزنیم؛ چیزی‌ه که کم‌کم از ما یک آدم خاص می‌سازه. پس شاید سؤال امروز این باشه: اگر کسی فقط رفتارهای روزمره منو می‌دید و هیچ‌چیز درباره اعتقادم نمی‌دونست، چه چیزی از خدا و ایمان من می‌فهمید؟ #یک‌جرعه‌نور