یجوری این تعطیلی‌ها زیاد شده که حس می‌کنم آخرین بار قرن پیش بود که رفتیم مدرسه:))))

علا برکت الله.

عزیزم من وکالت نخوندم ولی این‌چیزا حالی‌م نیست، تو مال منی.

نمی‌دونم شروع این آشفتگی عادت‌شده کجا بود، ولی می‌دونم قبلش اینجوری نبود. کاش می‌شد کنترل زِد کنم و برگردم، شاید این‌بار فهمیدم چی شد.

چی می‌گم اصلا، مهم نیست.

‌

.

تنها قسمتِ خوب مدرسه رفتن هم اون آخیشِ بعد برگشتن‌شه.

-امروز آن‌طور احساسات بر من چیره بود، که احساس می‌کردم هرلحظه است که طناب دور گردن‌شان بدرد... برای هزارمین بار دلم می‌خواست گلدان‌های لبِ پنجره‌اش باشم، دکمه‌ی انتهای آستین‌اش، کلمه‌ی بیرون پریده از لبِ زیرین‌اش... دلتنگی امان‌مان را بریده بود... ـ ــ سین‌حانون/دی،وا،نه،گی.

کاپِ بهترین دوستی‌ها هم می‌رسه به دوستی یه درونگرا و برونگرا. اصلا خدا:))))))