اگه فکر کردن و فکر کردن و آخر سر بیخیال‌ش شدن و گند زدن یه مسابقه بود، من همیشه مدال‌دارِ این مسابقه بودم.

همچنین اگه چرت و پرت گفتنِ عصبی و پشیمون شدن بعدش مسابقه بود.

ایضاً؛ اگه طفلی بودن مسابقه بود.

این روزها هم شنیدن هرچیزی جز همین نوت‌های ملایم بدون کلمه، آشفته‌م می‌کنه. رادیوی ماشین به‌همم می‌ریزه، صدای دعوای دوتا کوچولو تو خیابون، پخش شدن اتفاقی پلی‌لیست، هرچیزی که این نوارِ شیشه‌ای تازه دَلَمه شده رو خط بندازه.

غرِ آخر رو هم بزنم؛

کاش لااقل آدم‌ها انقد سریع و مطمئن از چشمم نمی‌افتادن. کاش کمتر من می‌موندم و کلی ارتباط که تموم کردن‌شون رو بلد نیستم.

-

حرفم رو پس می‌گیرم، بچه‌ها واقعا اکلیلی کننده‌ن😭

جوری باهام رفتار می‌کنن انگار مامان‌شونم😭

نشسته واسم داره از اتفاقای دیروز مدرسه‌ش می‌گه و میونش به‌ش یادآوری می‌کنم که نباید درمورد دوست‌ش اینجوری حرف بزنه:))))))

کتاب گرفته «قلب، تخمِ مرغ، و همه‌ی چیزهای شکستنی» و ازم می‌پرسه خانم این دیگه چه اسمیه.

می‌خواستم بشینم اونجا و برای این‌قدر زیبایی و خلاقیت این اسم ذوق کنم.