کلماتت معجزه‌ست، آقای سعدی.

سید درست می‌گفت، هر آدمی باید توی زندگی‌ش یک‌سری چیزها رو همیشه داشته باشه. یک‌سری چیزها خمیر مایه‌ی وجودش‌ن. می‌گفت مثلا تو هرجا رفتی و هرچی شدی، شعر و ادبیات رو کنارت نگه‌دار. باید داشته باشی‌ش. حالا بگرد بقیه‌ی تیکه‌های پازل‌ت رو پیدا کن.

به‌نظرم این دستور می‌تونه واقعاً کمک‌کننده باشه.

تو بیو نوشته «عمرم رو عمرِت».

(:

اما در آخر، آدمیزاد بوی کسی که دوست‌ش داره رو می‌گیره.

و این جمله نه تشبیهه و نه استعاره.

در واقعی‌ترین حالتِ ممکن.

البته احتمالی هم هست که مغزش مدام براش توهم ایجاد کنه، ولی گمون نکنم اینقدر واقعی.