و این جمله نه تشبیهه و نه استعاره.

در واقعی‌ترین حالتِ ممکن.

البته احتمالی هم هست که مغزش مدام براش توهم ایجاد کنه، ولی گمون نکنم اینقدر واقعی.

بهم می‌گه خانوم جلسه پیش که نبودم، ولی اینو واسه شما گرفته بودم. می‌گم دستت درد نکنه، ایبابا چرا زحمت کشیدی. می‌گه خانوم اینو، اینو دیدین؟ می‌گم آره عزیزم، خیلی قشنگه. می‌گه اینا رو با «عیدی‌هام» برای شما خریدم. اون جاکلیدی رو نگاه، قلب‌قلبیه. این‌بار با دقتِ بیشتری می‌بینم. لبخندم بزرگ‌تر می‌شه و خجالت‌زده. برای محبت‌ش جز اکلیل چیزی ازم نمی‌مونه. با لحن مهربون‌تری تشکر می‌کنم. عزیزم رو کش می‌دم و ایده‌ی دیگه‌ای برام نمی‌مونه. اما انگار ارزشِ جاکلیدی خیلی بیشتر از بقیه کادوهاست.

«هیچ‌کس قرار نیست بفهمه که تو چه لحظاتِ سختی رو تاب آوردی...»

اشک‌هاتو پاک کن و رو کاشی‌های اتاق بنویس.

بنویس که شاید هیشکی نفهمه، ولی من کنارتم. تو کافی‌ای و همه‌چیز عادیه. مهم نیست که زمزمه‌های بیخ گوشِت بدترین‌هان. تو خوبی.

و بعد بشین به کلمات مضحکت بخند.

[عزیزِ من. پشیمونم بابتِ هردفعه‌ای که افکارم رو واسه آدم‌ها توضیح دادم. لطفا این کار رو نکن. دیگه و هرگز.]