سرِ زنگ ریاضی، سخت ترین کار دنیا شده بود کنترل قطره‌های سمج گوشه چشم.

کلمه‌ی اول رو ننوشته، نزدیک بود بغضم بترکه و برای اولین بار بلند بلند زار بزنم.

من فقط نوشته بودم"سپیدِ من."

یادم به "عزیزِ من" های اوی‌من افتاد...

هی می‌خوام بگم نه، طوری نشده، من خوبم. ولی می‌بینم نمیشه. نمی‌تونم. کم آوردم. نمی‌تونم.

[چیزی نیست، درست میشه]

رنج دارم. رنج، این سه حرفِ گویا.

شایدم "درد می‌کنم".

خیلی درد می‌کنم.

دارم می‌بینم چقدر وضعیتم ترسناکه. من اینجا، اونجا، هرجا که تو نیستی، اصلا نمی‌خوام نفس بکشم. چه برسه که قلم بزنم، آهنگ‌هامُ بزارم، یا حرف بزنم. این وضعیت منو می‌ترسونه، من می‌ترسم.

سید، من از این حجم دلبستگی می‌ترسم. دارم اذیت می‌شم، باورم نمیشه:)

هیچ شجاعتی برام نمونده. امروز رو به خودم وعده داده بودم، وعده داده بودم که اگه تونست و قوی موند اون سه روزِ لعنتی رو، امروز به خودم محبت می‌کنم و می‌رم جلو و چند کلمه‌ای باهاش حرف زدنو به خودم جایزه می‌دم. من یه احمقم، یه احمقِ بدقول که هیچ کاری برای خودش از دستش برنمیاد.