اما به تصویر کشیدن درد و رنج، اون هم انقدر دقیق، هنریه که ساده هم نمی‌شه از کنارش گذشت. این‌که کاری کنی مخاطب با درد و جدایی و گریه و مرگ یه‌سری شخصیتِ ساخته‌ی ذهن تو همراه بشه و لمس‌ش کنه، چیزیه که کمتر نویسنده‌ای به این وضوح درش می‌آره. و حرفِ آخر این‌که اگر دنبال قلم و داستان‌پردازی خوب هستید و با نویسنده‌ی مازوخیسمی مشکل ندارید حتماً خالد رو بخونید.

برام آهنگ بفرست، این وضعیت درست نیست‌ها.

چیه نه قهره نه آشتی؟

مثلا بیا بگو بدون من نمی‌تونی، من که می‌دونم.

یاد بگیر.

بچه مردم نصفِ توعه

‌

بعد از یه روز پر آدم، فقط یه پلی‌لیست پر چاوشی جبران‌کنندست.

حسی که با دیدن یه چاوشی‌پرسِن پیدا می‌کنم وصف نشدنیه، انگار یه آشنا توی جمع غریب.

تو ماشین برگشت پلی‌لیستش رو باهام شریک شد و برای گوش دادن دوتا چاوشی از پلی‌لیستِ اون، شونصدتا پیشرو و ام‌جی شنیدم. حالا علاوه بر این‌که تحملم تو شنیدن رپ بیشتر شده، می‌تونم باهاش طرح هم بزنم و برای حرف‌زدن هم لازم نیست ایرپاد رو پرت کنم اون‌وَر. پیشرفت قوی.

امشب بعد از سال‌ها فهیمه رو دیدم، حال خوب تموم بچگی‌م انگار توی رگ‌های این زن جریان داره.