خیلی درد می‌کنم.

دارم می‌بینم چقدر وضعیتم ترسناکه. من اینجا، اونجا، هرجا که تو نیستی، اصلا نمی‌خوام نفس بکشم. چه برسه که قلم بزنم، آهنگ‌هامُ بزارم، یا حرف بزنم. این وضعیت منو می‌ترسونه، من می‌ترسم.

سید، من از این حجم دلبستگی می‌ترسم. دارم اذیت می‌شم، باورم نمیشه:)

هیچ شجاعتی برام نمونده. امروز رو به خودم وعده داده بودم، وعده داده بودم که اگه تونست و قوی موند اون سه روزِ لعنتی رو، امروز به خودم محبت می‌کنم و می‌رم جلو و چند کلمه‌ای باهاش حرف زدنو به خودم جایزه می‌دم. من یه احمقم، یه احمقِ بدقول که هیچ کاری برای خودش از دستش برنمیاد.

جناب فاضل امشب به چشم‌های ما بد پیله کرده.؛

آخرین رگه‌ی امید هم از بیخ و بُن بریده شد. اوی‌من دیگه تا ابد بر نمی‌گرده، زندگی هنوز ادامه داره ولی.

شروع می‌کنیم مجدد؛ با نام ویادِ خداوند منّان✨ پاشو خودتو جمع کن کیومرث، دِ پاشو دیگه.