برای تک‌تک بیت‌هاش می‌شه یه‌دنیا کتاب نوشت.

اینکه قراره فردا درحالی‌که تجربی‌ها کوئیز شیمی می‌دن ما سر کلاس شعر ببریم بخونیم خیلی جالبه، ولی اگه طی سال انقدر درس‌ها ملایم و مهربون نباشن چی؟

کاش مغزم از فکرِ اگر و اما و بعد و آینده بکشه بیرون. همین‌جا باش عزیزم، همین‌جا.

ری‌اکشن دادن بقیه به چیزی که نوشتی واقعاً لذت‌بخشه، خندیدن و درگیر شدن. داستان‌های با محدودیت کلمه و ضربه‌ی غافل‌گیر آخر قابلیتِ فوق‌العاده‌ای دارن.

هوای شهریور زیادی اردیبهشته.

کم‌کم بوی پاییز هم می‌آد.

بعضی عطرها شاید خیلی نام‌دار هم نباشن، اما وقتی جایی که انتظارش رو نداری، کنارِ خیابون، تو یه‌جای شلوغ و موقع عبور یه غریبه، یکهو توی بینی‌ت می‌پیچن، انگار دلت می‌خواد جهان رو متوقف کنی و همون‌جا بایستی به بوییدن. انگار دنیای ثبت‌شده از حس‌های خوابیده زیر اون بو، خواهان زمان بیشتری برای تداعی‌ان. به‌نظرم عطرها هیچ‌وقت دربندِ اسم و شناسه نیستن، ارزش بو به حس‌ها و زمانیه که باهاش گذشته. حتی اگه مثل بوی خیارسبز، مسخره باشه.

نمیخوام فردا روز بهتری باشه میخوام فردا دنیا تموم بشه

من آدم بهتری که دوست‌هام می‌گن پیداش می‌کنم رو نمی‌خوام، من فقط می‌خواستم تو برام اون آدم بهتره بودی.