باور بفرمایید سخت‌تر از تحمل کردن بچه، تحمل آدم‌های بچه‌ساله. کلمه‌هام از بیان فرار می‌کنن و مغزم هنگ و واهنگ به تصویر مقابل‌ش زُل می‌زنه. چه‌طور می‌شه انقدر وقیح، غیرقابل بیان، بچه بود؟ کاش کمتر حسش می‌کردم.

"ببُر از پاشنه‌ی آشیلی که چشم اسفندیارته و بازیچه‌ی آدم‌ها."

ابن سینا تو کتاب القانون‌ش یه قسمت خیلی جالب داره که خلاصه‌ش می‌شه «هرکی نیم روز اول برای امتحان درس بخونه، به همین برکت، آن‌چنان آهی از سینه برون دهم، که برودت دودمان خود و شش نسل‌ش را تا هفت پشت بسوزاند» حالا هی استرس بده همکلاسی.

اندریوم، آخرین چیزی که ممکن بود به ذهنم برسه: شب امتحانی، نشست با بلنددوست!

امشب عمل کننده‌ی حقیقی به گفته نگاه کن نه گوینده شدم.

این عکس رو گرفتم که گفته باشم یه‌روز بالأخره می‌آم دزدی.

«کامل‌گرایی رو بذار کنار، هیچ‌وقت قرار نیست تلاش‌ت همه رو راضی کنه. یه دورانی من هم خیلی سخت گرفتم، و بعد فهمیدم زندگی رو نباید جدی گرفت. فقط یک‌بار زندگی می‌کنی؛ یا کمالگرایی‌ت رو می‌ذاری کنار و نویسنده می‌شی، یا کمالگرایی نویسندگی‌ت رو می‌ذاره کنار. چهارچوب رو آدم‌هایی گذاشتن که خودشون هم به جایی نرسیدن.../قشنگ آقای ممدلی رو شست و بُرد.

همیشه صحبت‌های غیرِ رسمی آخر، دلیلی که به‌خاطرش از خونه بیرون می‌آمه.