دوشواری دیگه چه صیغه‌ایه؟ ما با مدیریتِ بحران یزد سر و کله زدیم!

چی بگم والا، یه سال دیگه هم گذشت. دل‌شوره قدیمی شد، دو سه تا رفیق آپدیت‌ش اومدن.

بعد از چهارسال، این اولین باریه که روزِ تولدم باید برم مدرسه.

سالی که نکوست از بهارش پیدا نباشه، صلوات!

سال بعد، برعکس تصورت، ترسناک نبود. این‌جا خیلی آرومه. گردنه‌ی مرگ‌آمیز گذشت، روبه‌رو مسیر ادامه‌ست. نترس عزیزم، کلی چیزِ باارزش توی قلب‌ت داری که نباید فراموشش کنی."جهان ماهیتی جز چیزی که درون ماست ندارد" و پدیدارشناسی درست می‌گه، چیزهای بیرون تو غالباً واقعی نیستن. کامل‌ترین آرزو برای همیشه همینه: مروح کن دل و جان را؛ و الباقی که چه خوب می‌خونه.

گفته شده است که گونه‌ی مذکور علاوه‌بر ناتوانی در قهر و قطع روابط، حتی دلخوری طولانی مدت را بلد نیست.