بعنوان اولین سالی که سلیقه‌م این اطراف پیدا شده، تا پنجم عید حتی یه‌بارم بیرون نرفتن و نپوشیدن‌شون فقط می‌تونه یه توطئه باشه.

شاید اولین‌باری نباشه که این موضوع برای کسی جالب شده، ولی حتی برای هزارمین بار هم فکر کردن به سرنوشتِ آدم‌هایی مثل گالیله و سقراط و باقی "جالبه". چیزهای بدیهی غلطی که جامعه به مردم قالب می‌کنه، لزوماً قرار نیست چرخیدن خورشید دور زمین باشه. فقط حالا هم مثل همیشه، کمتر کسی مثل گالیله به واقعیت شک می‌کنه.

این هماهنگی و ظرافت، یه لبخندِ خیلی واقعی.*

"به اندازه همه‌ی شعرهایی که می‌بایست برایش می‌خواندم."

آدم درست دیگه پیدا نمی‌شه ولی اگه شد، این‌بار دو دستی می‌چسبم و معاشرت می‌کنم. قول.

شده‌م مثل مردهای چهل ساله. هیچکی تو کتم نمی‌ره.