نمیدانم این بنیبشر چهش میشود که پاری وقتها سؤالهایی میپرسد که حتی به منِ عضو خانوادهام هم مربوط نیست، آن نیمهمحترم جای خود.
اویمن;
جالبه که حالا هم همینطور.
هیچجوره زورم به مدیر معاون نمیرسه، امیدوارم هرچی بیفکر بیمسئولیتِ یکسانْ اهمیتندهنده به رشتهها هرجای دنیا هست آتیش بگیره.
سید استادِ برانگیختن حیرته؛ رژه روی طیفِ حسهایی که مدتها بیاستفاده مونده. کاش یه سید جیبی داشتم، زندگی رنگی =)))
واقعیت، میترسم "ترس از زحمتکشیدن و نرسیدن" درونم نهادینه بشه وگرنه که زندگیه دیگه.