https://eitaa.com/chiiiiimeh/1410...

دوتا چیزی که این‌روزها بهم حس خفن‌بودن و این‌ها می‌دهد، دیدن مردم خیابان است و کتاب ترم سه مقطع کارشناسی آزیتاجان. زبان‌شناسی عزیز.

اگر اول فروردین ۱۴۰۴، یه پیش نمایش از این سال بهمون نشون میدادن سکته می‌کردیم.

شاید اگه جنگ نبود، می‌شد گفت چهارده صفرچهار مفیدترین سال ممکنم بود. چه روزهایی که دلم می‌خواست چند ساعتی از اطرافیان قرض بگیرم و به بیست‌وچهار ساعت زیادی کوتاهِ روزم اضافه کنم. اما جَو این‌جا جوریه که انگار خجالت‌آوره، تلاش برای غرق نشدن و راکد نشدن توی وضعیت. انگار هرکی چنلش رو پر از حرف جنگ و شعار تکراری نکنه، بَده. پس هیچ.

؛

سال خوبی باشه، «خدایا تروخدا!»

صدای بهار(کم‌جون‌تر):