کارهایی انجام می‌دم که ترسِ نرسیدن رو بیشتر می‌کنن، ولی انجام ندادنشون هم عذابه. آدم یه برهه‌ای از زندگی فکر می‌کنه حق نفس کشیدن هم نداره چون همین‌جوریش هم از دم و دستگاه رقیب عقبه. بُرهه‌ی ناجالب.

این‌که وسطِ بزم رنگارنگ و مَی سرخ قصیده رودکی باید برم امتحان ریاضی بدم، سیستم مغزم رو فلج می‌کنه. سر جدتون دعوا رو تموم کنید بریم آزمونمون رو بدیم بابا!

از زندگی خواستارِ یک لحظه تنفس و دیدن یک سریال یا کتاب صوتی با سرعت نرمال و غیر از ۲x قبل از مرگم هستم.

آدم‌هایی که توانایی دارن یک کار رو برای مدت‌های طولانی و مستمر با کیفیت ثابت انجام بدن>>>>

ولی به‌نظر یکی از اون آدم‌ها شروع‌کردن و حتی بس‌کردن تو زمان مناسب سخت‌تر و مهم‌تره.

روزش گذشت ولی، معلم کسیه که می‌تونه کاری کنه دانش‌آموز خسته‌ی بی‌انگیزه با سوختِ چندتا حرف شاید ساده‌ش، مثل جت مثنوی‌ای که چندروز معطلی داشت رو تموم کنه. معلم‌های باارزش، برای دانش‌آموز یه لبخندِ ماندگار -که لحظه به لحظه با یادآوری‌شون تجدید می‌شه- به یادگار می‌ذارن. تأثیرگذاری بیش‌تر از این؟ خو‌ش‌حال باشی آقای معلمِ همیشه پیگیر. تا همیشه.