شبِ‌۲۱‌رمضان. دعاگوی‌شما؛

دنیا‌محظکه‌ای‌غم‌انگیز‌است... -علی‌بن‌‌ابی‌طالب؛ اری..دنیا بدون تو،بدون یاد و ذکر و هوای تو محظکه ای غم انگیز است گفتی میروی .. اما چرا اینقدر غریبانه؟ برایم سوال است چگونه توانستند صاحب ذولفقار را، همسر زهرا ،برتر انبیا ،یدالله عین الله ،روح الله ،سیف الله...علی بن ابی طالب را مظلومانه،درحالی که عاشقانه پروردگارش را ستایش میکرد ،بکشند؟ _تیغ بر فرقش زنید،شیر به زهرش کنید..شیر خدا باز خود بنده نوازی کند.._ به راستی یادم امد که تورا تنها در مسجد نکشتند،تورا ان لحظه کنار در سوخته..تورا لحظه بی وفایی یارانت کشتند..و چقدر مولای من،به تو ظلم شد! واقعه خم گفت به مردم..غیر علی هیچ،غیرعلی شر! ولی انان..چه کردند؟ ظلم کردند و ظلم کردند.. کوفه بدخواه ،تیغ شما بود روی سر شاه.. کاش جهانی که در ان می زیستی قدر تورا میدانستند.. کاش عاشقانه و عارفانه به سویت می امدند،اخر چه کسی بهتر از تو عدالت را میان قلب مردم نهادینه کرد؟ اما.. ای مردم،نگاهی به خودمان کنیم.. ایا جهانی هستیم که قدر امام زمانمان و چون علی را بدانیم؟.. <اللهم عجل لولیک الفرج> اردک دانا ۲۱‌رمضان‌۱۴۴۷‌مصادف‌با‌۲۰‌اسفند‌۱۴۰۴.

هیچ‌کس‌‌را‌در‌دنیا‌پیدا‌نکردم‌که‌ محبت‌‌وبزرگواری‌و‌زیبایی‌و کرامتش‌بسیار‌باشد.. _ خودخواه نبودم اما مونسی، همدهمی ،تاج سری،عشق را لحظه غم میخواستم.. افسوس میخوردم و ویران شده در لانه خویش،به صدای پرندگانی گوش میسپردم که در ستایش نوری از دور بودند،از ادمی که قبلا بودم اگر این نور رو میپرسیدیدجواب میدادم خورشید است.. اما چه خبر داشتم که خورشید،ان ستاره ی اتشین که به چشم انسان نور است با هر تپشش نور دیگری را ستایش میکند؟ به سوی نور دویدم،بر هر مکانی که رسیدم از ارامش وجودش سرشار شدم.. طبیعت،هوای ازاد تنفس،لبخند های عاشقان،ندای دلنشین یادش،جوی و کوه و گل های مرغزار..همه از وجود او پر بودند.. حالا اورا میان واژه ها،گلها،برگها و درختان سر به فلک کشیده یافتم.. پروردگاری که ایه عشق را نشانم داده بود! چقدر زیبا بود ستایش و نیایشی که با او داشتم.. سجده هایم روبه زمین بود ولی از اسمان ندای مرا میشنید.. دستانم رو به اسمان فیروزه اش رفت.. -"ای خدای مهربان در خزان بی کسی،لطفت شکوفه میکند انقدر دوست دارمت که هیچ کلمه ای به توصیف اش در نمی اید..تو همان معنای عشق هستی و خالق عشق.."- _اردک دانا،/۲۱ اسفند ۱۴۰۴