هدایت کابوس‌هایش را با همین سنگ‌فرش‌ها درمیان می‌گذاشته. فروغ چای جمعه عصرهایش را گوشه‌ی همین قهوه‌خانه‌ها می‌نوشیده. نیما بار چندین قرن بر روی شانه‌هایش را به دیواره‌ی همین پیاده‌رو‌ها تکیه می‌داده. سیمین گرد و خاک دامنش را کنار همین خیابان‌ها می‌تکانده. جلال دست‌نویس‌هایش را پشت همین میزها مرتب می‌کرده. بهرام در شب‌های جنون همین گذرها را هزار‌باره طی می‌کرده. شاملو سیگارهای شبانه‌اش را سر همین کوچه‌ها می‌گیرانده.

و خیلی ناراحت کننده است که چنین گنجینه‌ای الان خاک گرفته.

امروز ۲۷ اردیبهشت زادروز عباس معروفی هست.

  من از هفت سنگ می ترسم   می ترسم آنقدر سنگ روی سنگ بچینم   که دیواری،ما را از هم بگیرد   بیا لی لی بازی کنیم   که در هر رفتنی،   دوباره برگردیم... _معروفی

1:54 ای دریغا چه گلی ریخت به خاک چه بهاری پژمرد چه دلی رفت به باد چه چراغی افسرد! هر شب این دلهره‌ی طاقت سوز، خوابم از دیده ربود! هر سحر چشم گشودم نگران: چه خبر خواهد بود؟

ققنوس یه گنجینه زیبا از آواهای جاودانه تاریخه که شنیدنشون باعث میشه شگفت زده بشید که روح هایی چنین پاک در دنیای ما وجود دارن و در اون موسیقی‌ها دمیده شدن و شگفت زده‌تر که گوش‌های‌ما میتونن ردی از اون روح‌ها رو بشنون.

بیاید درمورد سورئال صحبت کنیم.

سورئال در واقع سفری جنون‌آمیز بین دونیمه خودآگاه و ناخودآگاه انسانه، سفری هزل و بی‌قاعده برای شناخت تاریک‌ترین بخش های وجود. ممکنه برای بعضی از آدم‌ها اتفاقات بداهه این ژانر آزاردهنده و بی‌معنی به نظر بیاد، اما شناخت تاریکی‌های وجود انسان قرار نیست مسیر صاف و قشنگ و گل منگولی داشته باشه.

جنبش سورئال بعد از دادائیسم کم‌کم شکل میگیره، آندره برتون یکی از تاثیر‌گذار‌‌ترین‌ های سورئال، از چارچوب‌های سفت و سخت مکتب‌های دیگه خسته شده بود و باور داشت که وقتی ذهن رو سانسور نکنی به یه اثر هنری فوق‌العاده دست پیدا میکنی. توی اون دوره نظریات روانشناسی فروید هم خیلی مطرح بودن و روی سورئال تاثیر گذاشتن.

«اگر می‌خواهیم نوشتن به راستی خود به خود باشد، باید ذهن را از قید وسوسه‌های بیرونی و همچنین از دغدغه‌های فردی که ماهیتی سوداگرانه یا احساسی دارند برهانیم. این نوع فاصله گرفتن از دیرباز چیزی در قلمرو اندیشه‌ی شرقی بوده نه اندیشه غربی. و برای ذهن غربی مستلزم تلاش و تنشی مداوم است.» _آندره برتون

یکی از اصلی‌ترین رکن‌های سورئال سفر به درون و شناخته، یعنی همون معرفت. جالبه که قرن‌ها پیش شاعرهای ایران مثل عطار و مولوی این سفر درونی رو داشتن. برای مطالعه دقیق تر میتونید مقاله‌های در این زمینه رو بخونید. پس میتونیم بگیم ریشه سورئال در شرق بوده. با این تفاوت که بزرگان‌ما با نوعی مراقبه به این خلسه دست‌ پیدا میکردن، اما بعضی از غربی‌ها که روحشون مثل اون‌ها نبوده سعی میکنن با مصرف مواد حالت مصنوعیش رو برای خودشون بسازنن و بعد از رسیدن به حالت‌های بی‌مانعی هرچیزی که به ذهنشون میرسه رو روی کاغذ پیاده کنن. البته داستان‌ها وهنرهای سورئال امروزی کمی قاعده‌مند‌تر و سورئال واقع‌گرایانه هستند.