مبتلای تسکین درد ۱- در عهد ازل نوشت که تو فانی هستی و فانی محتاج. محتاج کم‌بود دارد و لاجرم در پی جبران درد کم‌بود است. برای تسکین این درد، دست به هر دستگیره‌ای می‌برد تا حیات‌ش تضمین شود. چرا که حیات، راه بقاست و حیات است که خسران شکن است. دو: مرحوم مصباح در جایی می‌نویسد: سعادت، لذّت پایدار است و اگر ممكن باشد كسی در زندگی همیشه لذّت ببرد، او كاملاً سعادتمند است؛ ولی از آنجا كه زندگیِ خالی از درد و رنج وجود ندارد می‌توان گفت: سعادتمند در این جهان كسی است كه لذّت‌های وی از نظر كیفیت یا كمیّت بر درد و رنج‌هایش برتری و فزونی دارد و در آن، دو ویژگی لحاظ می‌شود: 1. برتری كیفی، 2. دوام كمی. سه: خدمتش رسیدم تا از کلامش بهره‌ای ببرم. بحث آمد بر سر لذت و این‌که اصلا لذت چیست. آخر الامر فرمود: در مادیات لذت نیست. هر چه هست تسکین درد است. چهار: مصحف میزنم و آیه می‌آید: و ما اوتیتم من شیء فمتاع الحیاة الدنیا و زینتها و ما عند الله خیر و ابقی افلا تعقلون آنچه به شما داده شده، خوشی‌های زودگذر زندگی دنیا و زرق‌وبرق آن است؛ درحالی‌که آنچه پیش خداست، بهتر است و ماندگارتر. پس چرا عقلتان را به‌کار نمی‌اندازید؟!

اللّهُمَّ بارِكْ لَنا فِی رَجَبٍ وَ شَعْبانَ وَ بَلِّغْنا شَهْرَ رَمَضانَ وَ أَعِنَّا عَلَی الصِّیامِ وَ الْقِیامِ وَ حِفْظِ اللِّسانِ، وَ غَضِّ الْبَصَرِ وَ لا تَجْعَلْ حَظِّنا مِنْهُ الْجُوعَ وَ الْعَطَشَ

و قال مولانا محمد بن علی ع : في قوله تعالى: يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ: «الرحمة: عليّ بن أبي طالب عليه السّلام»

گر کند میل به خوبان دل من عیب مکن کاین گناهیست که در شهر شما نیز کنند

از خدا خواسته ام هر چه که دارم بدهم جای آن چشم بگیرم که تماشات کنم...

یا اباعبدالله الحسین از روزگار خیر ندیدم بدون تو خیرات، جان خویش چو حلوا کنم تو را

روزگار بیشتر از آنکه به تو اضافه کند، از تو کم کرده و تو همچنان در پی تزویر و دورویی‌اش می‌دوی غافل از آنکه انتهای جاده، برده‌ای در کالبدت در انتظار توست

این جشن‌ها برای من آقا نمی‌شود

به ولله اگر قدر یه لیوان آب مهم بود برای ما ما بدون تو داریم عمر میگذرونیم و نیست آن حیات و زندگی عالمین