eitaa logo
پَرسه
528 دنبال‌کننده
1.3هزار عکس
797 ویدیو
7 فایل
پرسه جایی است برای بهره بردن از مطالب گوناگون در عرصه‌های مختلف ارتباط با مدیر کانال @Mt_Arefian
مشاهده در ایتا
دانلود
‌ 🌹 حضرت آیت‌الله حائری شیرازی رضوان‌الله‌علیه: 🔹چرا سعدی متمایز از دیگران است و برای همه نافع است؟ آن‌که می‌خواهد برای همۀ انسان‌ها نافع باشد، باید با همۀ انسان‌ها معاشرت داشته باشد. سعدی این‌گونه بود و این امتیاز او بر حافظ است. حافظ، کم مسافرت کرده؛ اما سعدی در دنیای آن روز به همه‌جا سفر کرده، و خدا برای سعدی چنین تقدیر کرده که با تمام ملت‌ها معاشرت کند و از همه‌چیز، نکته‌ای یاد بگیرد. خُذوا العِلمَ مِن أَفواهِ الرِّجالِ؛ علم را از مردم بگیر. مبدأ و منشأ علم، در بین مردم است. مردم بهترین چیزی را که شنیده باشند، به خاطر می‌سپارند و بهترین خاطراتی که در ذهن دارند را به زبان می‌آورند. سعدی علمش را از همۀ مردم گرفته است. شاگرد خوبی برای انسان‌ها، حوادث و برای خلقت بوده است. از هر مسئلۀ ساده‌ای، یک درس گرفته است. بعد از سعدی چقدر انسان‌ها آمده و رفته‌اند؛ اما سعدی ماندگار شد. چون گفتارش نتيجۀ سال‌ها گردش در سراسر عالم و اصطكاک با همه قماش انسان بوده. انسان‌های ویژه‌ای می‌توانند از مزیت‌های خاص اندیشۀ حافظ برخوردار باشند؛ اما هیچ انسانی از سعدی بی‌نیاز نیست. سعدی واقعیت‌های عینی را در مثال‌های بسیار مختصر و کوچک بیان می‌کند. برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
11.1M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
‌ 🍃 بهترین راه برای ورود آموزه‌های سعدی به زندگی مردم 🎙حضرت آیت‌الله حائری شیرازی رضوان‌الله‌علیه: سعدی از دو در وارد فرهنگ ما و فرهنگ بشر می‌شه یکی از درِ مطالعۀ کتاب او یکی از درِ محاوره و گفت‌وگوی مردم با یکدیگر برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 🌸 یکم اردیبهشت‌ماه روز بزرگداشت سعدی شیرازی زندگی‌نامه سعدی شیرازی، با نام کامل ابومحمّد مُشرف‌الدین مُصلِح‌بن‌عبدالله‌بن‌مشرّف در سال ۶۰۶ قمری دیده به جهان گشود. او را همچنین با نام‌هایی چون «شیخ اجل»، «استاد سخن» و «پادشاه سخن» می‌شناسند. دوران کودکی مصلح‌الدین سال‌های ابتدایی کودکی خود را زیر نظر پدرش و تحت تعلیم او گذراند؛ پدری که به دربار اتابک فارس رفت‌وآمد داشت و به فعالیت در حوزۀ علوم دینی می‌پرداخت، و البته، سعدی از دوران یادگیری از او به‌نیکی یاد می‌کند؛ هرچند این دوران خوش برای او کوتاه بود و سعدی در دوازده‌سالگی به سوگ پدر نشست. پس از این دوران، پدربزرگ مادری سعدی یعنی مسعود‌بن‌مصلح فارسی، پدر قطب‌الدین شیرازی، سرپرستی او را عهده‌دار شد و سعدی دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در شیراز با فراگیری مقدمات علوم دینی و شرعی گذراند. آموزش و معرفت بنابر روایات، در حدود سال ۶۲۰ قمری و در پی حملۀ غیاث‌الدین پسر سلطان محمد خوارزمشاه به شیراز، سعدی شیرازی برای تکمیل تحصیلات به بغداد رفت و در نظامیۀ بغداد به کسب علوم و معارف گوناگون مشغول شد. تحصیل در نظامیۀ بغداد، سوای آموزه‌های علمی و معرفتی برای او، فرصت آشنایی با آرای بزرگانی چون شهاب‌الدین سهروردی و امام محمد غزالی و همچنین آشنایی بیشتر با عرفان و تصوف را درپی داشت. مرد سفر پس از پایان تحصیلات، مصلح‌الدین سعدی شیرازی شغل واعظی را پیشه کرد و برای خطابه و ارشاد مردم، سفرهای دورودرازی را آغاز کرد؛ سفرهایی از شهرهای گوناگون سرزمین شام گرفته تا آسیای صغیر. بازگشت به شیراز و نگارش بوستان و گلستان استاد سخن پس از ۳۵ سال سفر و دوری از زادگاهش شیراز، درحالی‌که عشق به زادگاهش را در سینه داشت، در سال ۶۵۵ قمری به شیراز بازگشت و توانست به درگاه حاکم فارس رفت‌وآمد پیدا کند. در همین دوران و آرام گرفتن پس از سفر بود که ابتدا کتاب «بوستان» را در سال ۶۵۵ قمری، و یک سال بعد، «گلستان» را نوشت. رحلت بر سر تاریخ درگذشت سعدی شیرازی اختلافاتی وجود دارد و زمان رحلتش را در منابع متعدد بین سال‌های ۶۹۰ تا ۶۹۵ قمری ذکر کرده‌اند. اگرچه بیشتر منابع بر تاریخ ۶۹۰ قمری اتفاق‌نظر دارند. پیکر او در حومۀ آن زمان شهر شیراز و در همان خانقاهی که در آن اقامت داشت به خاک سپرده شد. آرامگاه سعدی امروز در شهر شیراز قرار دارد و هرساله پذیرای جمع بزرگی از عاشقان شعر و ادب فارسی است. بهترین آثار همۀ آثار سعدی شیرازی، چه نظم و چه نثر فارسی، در کتاب کلیات سعدی گردآوری شده‌اند. از بین آثاری که در این کتاب آمده‌اند، گلستان به نظم و نثر مسجع، و بوستان به نظم تألیف شده‌ است. موضوع کتاب‌های بوستان و گلستان آموزه‌های اخلاقی است. سعدی علاوه‌بر این دو کتاب، آثاری دیگر نیز دارد که درمجموع شامل ۲۲ رساله و کتاب می‌شود. در میان سروده‌های سعدی غزلیات شورانگیز و عاشقانه و عارفانۀ او نیز مشتاقانی بسیار دارد. از آثار سعدی شیرازی که در کتاب کلیات او آمده است، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: قصاید رباعیات و مفردات مجالس پنجگانه نصیحةالملوک ملمعات و مثلثات صاحبیه برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 🌹 حضرت آیت‌الله حائری شیرازی رضوان‌الله‌علیه: 🔹سعدی، قاعدۀ فرهنگ ماست و حافظ، ارتفاع آن روی سعدی زیاد کار کنید. اگر انسان روی سعدی خوب کار کند، حافظ را بهتر می فهمد. سعدی، قاعدۀ فرهنگ ماست و حافظ، ارتفاع آن. همیشه ارتفاع، متکی به قاعده است. شما هرچه قاعدۀ یک بنا را گسترده‌تر کنید، بیشتر مجاز هستید که بر ارتفاع آن بیفزاید. این برج میلاد، قاعده‌اش یک خانه و دو خانه نیست؛ وگرنه نمی‌توانست چهارصد متر برود بالا. زیرساخت‌هایش ازیک‌طرف به این خیابان می‌رسد، و ازیک‌طرف به آن خیابان. اگر مردم ما بخواهند همان رفعت حافظ را داشته باشند، بهترین کار این است که با وسعت مطالب سعدی مأنوس بشوند. رسیدن به حافظ بدون عبور از سعدی میسر نیست. سعدی‌شناسی، شرط حافظ‌شناسی است. توصیه می کنم که شاعران و کلاً مردم ما از اشعار حافظ و سعدی فاصله نگیرند. برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 🌹 حضرت آیت‌الله حائری شیرازی رضوان‌الله‌علیه: 🔹اگر سعدی در جامعۀ ما نباشد، باید منتظر تهاجم فرهنگی بود در گذشته وقتی خانواده‌ها و مسئولان وارد مسائل اجتماعی می‌شدند با سعدی شروع، و با حافظ تمام می‌کردند؛ اما آنها که تهاجم فرهنگی را برنامه‌ریزی کرده بودند با دوراندیشی شگفت‌آوری توانستند گفته‌های محاوره‌ای جامعۀ ما را از محوری که در آن قرار داشتند جابه‌جا کنند... سعدی بزرگ‌ترین مطلبی که دارد این است که انسان‌شناسی کاربردی دارد. حافظ انسان‌شناس خوبی است؛ اما این ارتفاعی را که حافظ پیموده است، به‌منزلۀ مسیری است که در افق سعدی طی کرده، و اگر فرهنگ ما قاعده و ارتفاعی داشته باشد، قاعدۀ او سعدی است، و ارتفاع وی حافظ، و البته ارتفاع متکی بر قاعده است... انسان‌های بسیاری می‌توانند با حافظ حال داشته باشند؛ اما هیچ انسانی در هیچ حالی از سعدی بی‌نیاز نیست، برای اینکه سعدی واقعیت‌های عینی را در مثال‌های بسیار مختصر و کوچک بیان می‌کند... اگر سعدی در خانه‌ها نیاید و در مدارس حضور جدی و مؤثر نداشته باشد، باید منتظر تهاجم فرهنگی بود؛ اما اگر سعدی در بازار، در کارخانه، در مجلس عروسی و عزا، و اگر در همه‌جا باشد، تهاجم فرهنگی عقب کشیده می‌شود، و چنانچه خود را با سعدی و فرهنگ او اشباع کنیم، مثل هر مرتع مرطوبی است که اگر بنزین روی آن بریزند آتش نمی‌گیرد؛ لذا اگر آب بیانات سعدی در قالب انسان‌ها برود، هرچه بنزین به روی آنها بریزند، کم‌اثر است... سعدی باید بیشتر وارد ادبیات روزنامه‌ای ما بشود و حتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز باید بیشتر از ادبیات سعدی استفاده کند تا درنتیجه مردم هم از این ادبیات بیشتر استفاده کنند. 📌 بیانات در آیین افتتاح بزرگداشت یادروز سعدی، یکم اردیبهشت ۱۳۸۵ برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 🍃 دل سودایی وقتی دل سودایی می‌رفت به بستان‌ها بی‌خویشتنم کردی بوی گل و ریحان‌ها تا خارِ غمِ عشقت آویخته در دامن کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها تا عهد تو دربستم، عهد همه بشکستم بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان‌ها برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 💠 یکم اردیبهشت‌ماه سالگرد رحلت علامه اقبال لاهوری برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 💠 یکم اردیبهشت‌ماه سالگرد رحلت علامه اقبال لاهوری علامه محمد اقبال لاهوری شاعر، فیلسوف و سیاست‌مدار پاکستانی است که در ایران بیشتر به اشعارش شناخته می‌شود. فلسفه، سبک شعر و زندگی اقبال لاهوری بیشتر بر مبنای عشق به دین، قرآن و محبت پیغمبر اسلام صلوات‌الله‌علیه قرار گرفته است. مهم‌ترین آثار فارسی او در عرصۀ ادبی عبارت‌اند از: اسرار خودی رموز بی‌خودی پیام شرق جاویدنامه زبور عجم برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 🌷شهید حکیم حضرت امام خامنه‌ای قدس‌سره: 🔹جمهوری اسلامی؛ تجسم آرمان اقبال لاهوری مردم ما ــ که اولین مخاطب جهانی اقبال هستند ــ متأسفانه خیلی دیر با اقبال آشنا شدند. وضعیت خاص کشور ما و به‌خصوص سلطۀ سیاست‌های خبیث استعماری در آخرین سال‌های زندگی اقبال در کشور محبوب او ــ ایران ــ موجب شد که اقبال هرگز ایران را نبیند. این شاعر بزرگ پارسی‌گوی ــ که بیشترین شعر خودش را نه به زبان مادری‌اش که به فارسی گفته ــ هرگز در این فضای محبوب و مطلوب خودش قرار نگرفته، و نه‌فقط اقبال به ایران نیامد، همان سیاست‌هایی که اقبال عمری با آنها مبارزه کرد، نگذاشتند که ایدۀ اقبال و راه اقبال و درس اقبال به گوش مردم ایران ــ که آماده‌ترین برای شنیدن آن پیام بودند ــ برسد. من پاسخ این سؤال را دارم که چرا اقبال به ایران نیامد. اقبال آن وقتی که در اوج افتخار و شهرت می‌زیست و در گوشه‌وکنار شبه قاره و در دانشگاه‌های معروف دنیا از او یاد می‌کردند به‌عنوان یک متفکر، یک فیلسوف، یک دانشمند، یک انسان‌‌شناس، یک جامعه‌شناس بزرگ ــ که البته هیچ‌یک از این عنوان‌ها آن عنوانی که اقبال دوست می‌داشت به او نامیده بشود نیستند ــ در کشور ما سیاست‌هایی حکومت می‌کردند که اقبال را به‌هیچ‌عنوان نمی‌توانستند تحمل کنند. از او به اینجا دعوت نشده، زمینه برای آمدن او به این کشور فراهم نشده، کتاب او تا سال‌های متمادی در ایران چاپ نشده، به‌عنوان کتاب معرفی نشده؛ در همان وقتی که آثار و ادبیات و فرهنگ بیگانگانِ از هویت انسان ایرانی و انسان مسلمان در این کشور مثل سیل ویرانگری از همه طرف جاری بود شعری از اقبال، اثری از اقبال در محاضر عام و درمنظر دید عموم مردم نیامد و قرار نگرفت. امروز جمهوری اسلامی ــ یعنی تجسم آرمان اقبال ــ اینجا تحقق پیدا کرده. اقبالی که از بی‌خودی شخصیت انسانی و اسلامی مردم مسلمان رنج می‌بُرد، و محو شخصیت و ذلت روحی و نومیدی در انسان‌های جوامع اسلامی را به چشم بزرگ‌ترین خطر می‌نگریست و با همۀ توان فراوان و وسیع خودش به ریشه‌کن کردن این علف هرزه در روح انسان و در ذات انسان شرقی به‌خصوص مسلمان همت گماشته بود، امروز اگر زنده می‌بود می‌توانست ملتی را ببیند که بر روی پای خودش و سیراب از سرمایه‌های ارزشمند اسلامی خودش و متکی و معتمد به خودش و بی‌اعتنا به زیورهای فریبندۀ غربی و نظام ارزشی غرب دارد زندگی می‌کند، و قدرتمندانه زندگی می‌کند، هدف می‌آفریند و در راه آن هدف‌ها حرکت می‌کند، و عاشقانه می‌تازد، و در درون چهاردیوار قومیت و ناسیونالیسم و وطن‌پرستی خودش را زندانی نمی‌کند، و دیگر آرزوهای اقبال که در سراسر آثار ارزشمند او متفرق هست، می‌توانست این ملت را در اینجا ببیند. 📌 بخشی از بیانات در کنگرۀ بزرگداشت اقبال لاهوری، ۱۳۶۴/۱۲/۱۹. برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 💠 یکم اردیبهشت‌ماه سالگرد رحلت علامه اقبال لاهوری زندگی‌نامه محمد اقبال لاهوری یا علامه اقبال (۱۸ آبان ۱۲۵۶ تا ۱ اردیبهشت ۱۳۱۷) شاعر، فیلسوف، سیاست‌مدار و متفکر مسلمان پاکستانی بود که اشعار زیادی نیز به زبان‌های فارسی و اردو سروده است. اقبال نخستین کسی بود که اندیشۀ یک کشور مستقل را برای مسلمانان هند مطرح کرد که سرانجام منجر به ایجاد کشور پاکستان شد. اقبال در این کشور به‌طور رسمی «شاعر ملی» خوانده می‌شود. دورۀ کودکی و نوجوانی محمد اقبال لاهوری در آبان‌ماه سال ۱۲۵۶ شمسی در یک خانوادۀ متدین در شهر سیالکوت ایالت پنجاب پاکستان به دنیا آمد. پدرش بازرگان بود و اجدادش همه از برهمنان کشمیر بودند که در قرن هفدهم به دین اسلام مشرف گشتند. اقبال دوران کودکی و نوجوانی را در زادگاهش گذراند. زبان‌های فارسی و عربی را در مدارس آنجا و به روش سنتی فرا گرفت و با مقدمات علوم اسلامی و معارف قرآنی آشنا شد. سپس در مدرسه‌ای با نام «اسکاچ میشن» به فراگیری اصول و مبادی علوم جدید مشغول شد. آموزش معارف پدرش شیخ نور محمد، باآنکه پیشه دوزندگی داشت، اوقات خود را در مصاحبت اهل سلوک می‌گذراند و با شعر و ادب عرفانی آشنا بود و خصوصاً به محی‌الدین ابن‌عربی ارادت تمام داشت و در خانه کتاب‌های «فصوص الحکم» و «فتوحات مکیه» را مطالعه می‌کرد. آشنایی اقبال با مقدمات عرفان نظری و الفاظ و اصطلاحات خاص آن، از همین روزگار آغاز شد. فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی اقبال در دوران جنگ جهانی اول در جنبش خلیفه که جنبشی اسلامی بر ضد استعمار بریتانیا بود، عضویت داشت. وی با مولانا محمد علی و محمد علی جناح همکاری نزدیک داشت. وی در سال ۱۹۲۰ میلادی در مجلس ملی هندوستان حضور داشت؛ اما ازآنجاکه گمان می‌برد در این مجلس اکثریت با هندوهاست، پس از انتخابات ۱۹۲۶ وارد شورای قانون‌گذاری پنجاب شد که شورایی اسلامی‌بود و در لاهور قرار داشت. اقبال در ۱۹۳۰ به‌عنوان رئیس اتحادیۀ مسلمانان در الله‌آباد، و سپس در ۱۹۳۲ در لاهور انتخاب شد. اقبال همواره می‌کوشید که مردم را آگاه کند و از بند استعمار برهاند؛ ازاین رو نگاهی ژرف به کشورهای استعمارشدهٔ اسلامی پیرامون خود داشت و با نظر به ویژگی‌های سیاسی آن زمان و اندیشه‌های اسلامی، او پذیرش ویژه‌ای پیدا کرد. دلیل دیگر چهرهٔ فرامرزی وی را می‌توان در پیوستگی فرهنگی و تاریخی و مذهبی کشورش با برخی کشورهای همسایه مانند ایران و افغانستان دانست. اقبال و فلسفه اقبال یکی از فیلسوفان بزرگ اسلام است که منبع فکرشان با قرآن ارتباط دارد. اقبال معتقد است که روح قرآن با تعلیمات یونانی سازگاری ندارد و بسیاری از گرفتاری‌ها از اعتماد به یونانی‌ها ناشی شده است. ازنظر وی ازآنجاکه روح قرآن به امور عینی توجه داشت و فلسفهٔ یونانی به امور نظری می‌پرداخت، کوشش مسلمانان برای فهم قرآن از منظر تعالیم یونانی محکوم به شکست است. رحلت بیماری کلیه در سال ۱۹۲۴ به سراغ اقبال لاهوری آمد؛ اما طبیب مشهور هندی حکیم «عبدالوهاب انصاری» او را معالجه کرد، و اقبال حدود ۱۰ سال دیگر به فعالیت پرداخت؛ ولی از سال ۱۹۳۴ به بیماری‌های مختلفی مانند کم‌شنوایی و کم‌بینی دچار شد و به‌تدریج دچار کسالتی ممتد شد. علامه اقبال لاهوری پس از عمری مجاهدت در عرصه‌های علمی و ادبی و سیاسی براثر شدت یافتن بیماری در یکم اردیبهشت ۱۳۱۷ (۲۱ آوریل ۱۹۳۸) در ۶۶سالگی از دنیا رفت و پیکرش در جوار «مسجد پادشاهی لاهور» به خاک سپرده شد. آثار اقبال نالهٔ یتیم نخستین اثر اقبال بود. وی آن را در سال ۱۸۹۹ در جلسۀ سالیانۀ انجمن حمایت‌الاسلام در لاهور خواند. برخی از آثار اقبال عبارت‌اند از: علم‌الاقتصاد تاریخ هند اسرار خودی (منظوم، فارسی) رموز بیخودی (منظوم، فارسی) پیام مشرق (منظوم، فارسی) بانگ درا زبور عجم (منظوم، فارسی) جاویدنامه (منظوم، فارسی) پس چه باید کرد ای اقوام شرق (منظوم، فارسی) احیای فکر دینی در اسلام (انگلیسی) توسعهٔ (سیر) حکمت در ایران (انگلیسی) مثنوی مسافر بال جبرئیل ضرب کلیم ارمغان حجاز یادداشت‌های پراکنده برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 💠 یکم اردیبهشت‌ماه سالگرد رحلت علامه اقبال لاهوری 📸 نمایی از مسجد پادشاهی لاهور، آرامگاه علامه اقبال لاهوری برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no
‌ 🍃 آثار خودی پیکر هستی ز آثار خودی است هرچه می‌بینی ز اسرار خودی است خویشتن را چون خودی بیدار کرد آشکارا عالم پندار کرد صد جهان پوشیده اندر ذات او غیر او پیداست از اثبات او در جهان تخم خصومت کاشته است خویشتن را غیر خود پنداشته است سازد از خود پیکر اغیار را تا فزاید لذت پیکار را بهر یک گل خون صد گلشن کند از پی یک نغمه صد شیون کند خامۀ او نقش صد امروز بست تا بیارد صبح فردایی به دست شعله‌های او صد ابراهیم سوخت تا چراغ یک محمد برفروخت وسعت ایام جولانگاه او آسمان موجی ز گرد راه او برای گشت‌وگذار در سرزمین‌های گوناگون پرسه را لمس کنید 👇 ✨ پـــــرســه | @parse_no