الان فرصت دارم باهم صحبت کنیم!
اگه دوست داشته باشین: https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1le2cpw&btn=برای.پایان
من کیم یانگ کوانگ رو بشدت میپسندم. همیشه شخصیتش و اعتبار سینماییش منو مجاب کرده تا با خیالت راحت برم سراغ فیلمهاش. ماشه برام جذاب بود نسبتا، تمامی کارکتر ها مخصوصا کاراکتر مون بک خیلی واقعی به نظر میومدن (برخلاف خیلی از سریال های مشابه توی همین فضا) و حرفی که سریال سعی داشت بزنه رو خیلی دوست داشتم.
«من فقط بهشون اسلحه دادم. اصلا مجبورشون نکردم که ماشه رو بکشن»
تنها چیزی که برای تریگر یه باگ محسوب میشه ادامه ی داستانه که اونم امیدوارم هرچه سریع تر فصل دو ساخته بشه تا ببینیم ادامش چی میشه و سرنوشت شخصیت ها چه جوری رقم میخوره.
انجمن شاعران مرده یکی از اثاریه که بشدت به نسخه کتاب وفادار بوده بنابراین شباهت خیلی زیادی بهم دارن. کتاب یه سری جزئیات بیشتر بهتون میده (یه سری قسمت های کتاب رو بالا تر فرستادم)
من خودم اول فیلم رو دیدم و بعد کتاب رو خوندم و اگر برگردم عقب باز هم همون کار رو میکنم. هردو به شدت قشنگن و فیلم واقعا تمیز و خوب ساخته شده، اما خب اگه دوست داری بیشتر توی حال و هواش غرق بشی کتابش رو هم بخون.
پایان.
من کیم یانگ کوانگ رو بشدت میپسندم. همیشه شخصیتش و اعتبار سینماییش منو مجاب کرده تا با خیالت راحت برم
نه دیگه. معلوم نشد مون بک چیشد (هنوز نمرده بود)
بعدش اخرش اگه یادت باشه راجب یه محموله جدید از تفنگ ها صحبت کردن
خود کارگردانش هم فکر کنم گفته بود فصل دویی وجود داره ولی خب ممکنه یکم متفاوت تر باشه.
منم موافقم، فیلم هایی که یه بک استوری راجب شخصیت منفی میدن اونم یه همچین بک استوری تلخی باعث میشن ادم بیشتر از شرارت فرد به غم و خشمی که اون شرارت رو ایجاد کرده فکر کنه.