فروشندهای که لبخند نمیزنه، روانشناسی که حواسش به ساعته، منشیِ مطبی که به بیمار اخم میکنه، دانش آموزی که حد خودش رو نمیدونه، مدیری که به افرادش احساس امنیت نمیده، مادری که سوالِ تکراریِ بچهی سه سالش رو از بار دوم با فریاد جواب میده، رتبهی کنکوری که بلاگر میشه، پدری که خشم نهفتهاش رو پشت در خونه دفن نمیکنه، ادمی که اشغال میریزه، پلتفرمی که برای مخاطباش شعور و شخصیت قائل نمیشه و انسانی که فقط ″تظاهر″ به فرهنگ داشتن میکنه هیچکدوم برای من پشیزی ارزش ندارن.