-

بچه که بودم نمی‌فهمیدم منظور بزرگ‌ترها چیه که سریع و از شدت خستگی خواب‌شون می‌بره، چطور می‌تونن زود بخوابن و نخوان بازی کنن؟ چطور ممکنه حتی برای خندیدن هم خسته باشن؟ راست می‌گفتن؛ جواب همه‌ی سوالای بچگی توی بزرگ شدنه.

آدما بادیدن یه سری فیلما ، خوندن یه سری کتابا و گوش دادن به یه سری آهنگا برای من به آدم اون فیلم و دیده یا ندیده ، اون کتابو خونده یا نخونده یا اون موسیقی رو گوش داده یا نداده تقسیم میشن. مثلا وقتی میفهمی اون یه نفر فلان کتاب فلسفی رو خونده میفهمی که میتونی با این آدم یه عالمه فلسفه ، منطق و هستی گرایی حرف بزنی. یا وقتی فلان فیلمو دیده پس میدونه نماد و احساس چیه و یه سبک شوخی یا کمدی رو درک میکنه پس تو به راحتی میتونی ساعت ها راجب اون فیلم با اون فرد صحبت کنی یا یه اهنگ و مفهوم اون رو اگر شنیده باشه و باهاش ارتباط گرفته باشه میفهمی که میتونی کنارش یه سری از اهنگات رو براش پلی کنی . همه ی اینا دیدت رو نسبت به اون فرد و افکارش تغییر میده که معمولا چیز خوبیه...

به این فکر کنید که وجود بعضی از ادم ها توی زندگیتون چقدر چیز منحصر به فردیه . وقتی یه معلم خیلی خوب دارید بدونید چقدر احتمالات دست به دست هم داده که شما توی کلاس اون فرد نشسته باشید یا مثلا اگر یه دوست خیلی خوب دارید نگاه کنید که ممکن بود اصلا توی زندگیتون اون فرد رو نشناسید... شانس گاهی وقتا با قرعه کشی بانک سنجیده نمیشه. ادم های خوب زندگیمونو ببینیم

Art of cinema ″

عکاسی از آدم ها خیلی چیز جالبیه. دقت کردم بهش، وقتی از آدما با لبخندشون عکس می‌گیرم خودم بیشتر لبخند می‌زنم، وقتی میگم حالا بزن زیر خنده، خودم زودتر خندم میگیره، و وقتی میگم خوشحال باش، خودم بیشتر خوشحال می‌شم، نمیدونم چرا، اما ادما لبخند و خنده هاشون حتی اگر مصنوعی و واسه عکس هم باشه بازم زیباست...

بزرگ شدن خیلی چیز عجیبه. نمیفهمی کی یا چه طوری اما یهو میبینی چقدر همه چیز برات جدی شدن. دیگه هیچ چیزی بی معنی و کودکانه و لذت بخش نیست؛ همه چی از درون بی رنگ به نظر میرسه...