عکاسی از آدم ها خیلی چیز جالبیه. دقت کردم بهش، وقتی از آدما با لبخندشون عکس می‌گیرم خودم بیشتر لبخند می‌زنم، وقتی میگم حالا بزن زیر خنده، خودم زودتر خندم میگیره، و وقتی میگم خوشحال باش، خودم بیشتر خوشحال می‌شم، نمیدونم چرا، اما ادما لبخند و خنده هاشون حتی اگر مصنوعی و واسه عکس هم باشه بازم زیباست...

بزرگ شدن خیلی چیز عجیبه. نمیفهمی کی یا چه طوری اما یهو میبینی چقدر همه چیز برات جدی شدن. دیگه هیچ چیزی بی معنی و کودکانه و لذت بخش نیست؛ همه چی از درون بی رنگ به نظر میرسه...

عجب پنج شنبه ای. از ظهر دوشنبه و صبح شنبه هم غروب جمعه تَر بود.

بعضی ادما واقعا بدون هیچ نشان خاصی از زیبایی ( مثلا دماغ کوچیک یا مژه های بلند یا پوست سفید و .... ) خیلی زیبان. یعنی تمام اجزای صورتشون به هم میاد و خیلی خاصشون میکنه‌، طوری که هر تغییری که توش ایجاد بشه اون زیبایی رو بهم میزنه... چه حیف که این آدما عمدتا خودشون هم نمیدونن که چقدر زیبانT-T

سر در گم؛