هرچیزی که توی ذهن ادمی زاد شکل میگیره معمولا ماندگار نیست و اون ماییم که حس میکنیم رویا ها و خاطرات و ایده هامون ابدی خواهد بود. در حالی که ماها خیلی پیچیده تر از این حرفاییم و خیلی چیزا رو ممکنه فراموش یا حتی توی ذهنمون تغییرش بدیم.واسه همین به نظرم اگر ایده، خاطره ، ارزو یا برنامه ای دارید که فقط توی سرتونه هرچه سریع تر روی کاغذ بیاریدش و یه جا ثبت اش کنید تا اون ایده ی خفنتون به هدر نره و خاطرات قشنگتون رو فراموش نکنین...
حرفای ونتورث میلر میاد تو ذهنم. میخوام واقعا حرفایی که به خودش میزد و به خودم بزنم ولی بعد جمله ی بعدیش یادم میاد که گفت هیچ وقت اینا رو به خودتون نگین.
یه چنل بود توی ایتا به اسم خاکستر سیاه.
تا یه مدت بسیار طولانی تنها دلیلی بود که گوشیمو دستم میگرفتم و ایتا رو پاک نمیکردم. نمیدونم اونجا برام حکم گنجینه رو داشت و هر چیزش برای من شاهکار تلقی میشد.
اما خب یه روز پاکش کرد و من هنوزم که هنوزه بهش فکر میکنم، به اینکه شاید یه جای دیگه دوباره چنل زده، به اینکه ایکاش همه ی پیاماشو سیو میکردم، به اینکه ایکاش ادمینشو میشناختم و یه طوری منصرفش میکردم ، ای کاش هنوزم بود و خیلی چیزای دیگه.
اما بعضی موقع فکر میکنم وقتی من خیابون بیکر رو پاک کردم ایا کسی همچین حسی داشت؟ ایا واقعا کسی اونقدر اهمیت میداد؟ محتوایی که من با تموم احساس گلچین کرده بودم و با نظم و وسواس خاصی این همه مدت به اشتراک گذاشته بودم ایا واقعا واسه کسی مهم بود؟ یا حتی اینجا... شاید همش بیفایده و بیهوده است اما نمیدونم چرا بهش ادامه میدم؛