یه چنل بود توی ایتا به اسم خاکستر سیاه.
تا یه مدت بسیار طولانی تنها دلیلی بود که گوشیمو دستم میگرفتم و ایتا رو پاک نمیکردم. نمیدونم اونجا برام حکم گنجینه رو داشت و هر چیزش برای من شاهکار تلقی میشد.
اما خب یه روز پاکش کرد و من هنوزم که هنوزه بهش فکر میکنم، به اینکه شاید یه جای دیگه دوباره چنل زده، به اینکه ایکاش همه ی پیاماشو سیو میکردم، به اینکه ایکاش ادمینشو میشناختم و یه طوری منصرفش میکردم ، ای کاش هنوزم بود و خیلی چیزای دیگه.
اما بعضی موقع فکر میکنم وقتی من خیابون بیکر رو پاک کردم ایا کسی همچین حسی داشت؟ ایا واقعا کسی اونقدر اهمیت میداد؟ محتوایی که من با تموم احساس گلچین کرده بودم و با نظم و وسواس خاصی این همه مدت به اشتراک گذاشته بودم ایا واقعا واسه کسی مهم بود؟ یا حتی اینجا... شاید همش بیفایده و بیهوده است اما نمیدونم چرا بهش ادامه میدم؛
[Intro]
Carry on, my wayward son
There'll be peace when you are done
Lay your weary head to rest
Don't you cry no more
وایب چه سلبریتی یا آدم خاصی رو از من میگیرین؟ میتونه عکس یا اهنگم هم باشه...
https://daigo.ir/secret/9220980868
شدید عاشق نامههام. برام فرقی نداره که یه نقاشی، یه عکس کوچیک با یه نوشتهی یه کلمهای باشه یا تیکهای از آهنگ و کتاب. اهمیتی نداره توی بافت نرم برگهها باشه یا توی چهارچوب فلزی تو دستهامون. حتی اینکه به اندازهی بند انگشت باشه یا بیست و یک صفحهی پشت و رو هم تو ارزش اون نامه برام تفاوتی ایجاد نمیکنه. فقط نامه باشه، فقط بشه حسش کرد...