لذت بردن یادمون ندادن، از گرما مینالیم، از سرما فراری هستیم، تو جمع از شلوغی کلافه میشیم، تو خلوت از تنهایی بغض میکنیم، منتظر رسیدن روز تعطیلیم، ته هفته بی‌حوصله و ناراحت عصر جمعه ایم همش منتظر پایان بهترین روزهای زندگیمونیم، مدرسه، دانشگاه، کار، سفر، همش به فکر مقصدیم، بدون لذت بردن از مسیر، غافل از اینکه زندگی لحظه‌هایی بود که میخواستیم بگذرن

من شکایت میکردم که کفش ندارم. تا دیدم مردی را که پا نداشت.

کاری که افسردگی با نیجیرو کرد<<<

بوسه روی طناب دار.

شاید یه روز

تغییر همش از یه لحظه شروع میشه.

دوستان فیلمی که انقدر روت تاثیر بزاره که بخندی، گریه کنی، حرص بخوری و فحاشی کنی یعنی کار خودشو کرده و فیلم خوبیه. چون اگه این تاثیرات رو، روت نمیذاشت یعنی نتونسته با مخاطب ش ارتباطی برقرار کنه که حالا بخواد تاثیری هم بزاره. ما نسبت به یچیز سطحی و فیک خنثی ایم. برای چیزی اشک مون در میاد که بتونیم حسش کنیم. اگه نتونه اون کار هارو کنه یعنی ضعیف بوده. تو شخصیت پردازی تو فیلمنامه. مریض نیستیم که بشینیم برای یچیزی که ته دلمون میدونیم الکی و واقعی نیست گریه کنیم. یا به چیزی که برامون مهم نیست فحش بدیم یا برای چیزی که ارتباط برقرار نکردیم حرص بخوریم. اینا نظرات شخصی منه البته میتونه درست هم نباشه.