از بازه زمانی ای که توش گیر افتادم متنفرم، انگار فقط مرگ نجات دهندست مهم نیست بعدش قراره چه اتفاقی بیفته چون الان فقط اشک رو صورتم و بغض تو گلوم و درد روی سینمو حس میکنم نه زندگی و نفس کشیدنو.
هروقت حالت خوب نبود میتونی باهام حرف بزنی، میتونم باهات حرف بزنم، حتی میتونی چیزی نگی و من فقط به سکوتت گوش کنم. میتونم واست نقاشی بکشم، حتی میتونم با جوکهای بیمزهام بخندونمت. هرموقع حالت خوب نبود من هستم. باشه؟
