شدم یه آدم که معلوم نیست چند سالشه ! روحم یه بچه ی ۶ ساله اس که دل نازکه و با کوچکترین حرف گریه اش میگیره! قلبم یه جوون ۱۸ساله که نمیدونه کجای زندگی و هی تصمیم های درست و غلط میگیره ؛ مغزم یه کهنسال ۸۰ساله که خسته و درمونده اس ام در عین ناامیدی ،امیدواره به این زندگی . شدم یه آدم صد و چند ساله،تو یه کالبد چند ساله . . .

سبزند آرزوها ، در برگ‌های زردم ؛

تو اطرافِ زخم‌هام ستاره کشیدی.

نیاز دارم یکی منو از خودم نجات بده.

-

وی ، به ابد زنده و فرسوده ما ..

اینجا‌خبری‌نیست‌اگرهست‌هیاهوست ؛

-

ماییم و سینه‌ای که در آن ماجرای توست ؛

اهل درد داند دلیل قامتِ خَم را !( :

جان چه می‌فهمید از دنیا چه خواهد کشید ؟