آدمیان می‌آیند و می‌روند؛ گاهی با لبخند، گاهی با خاطره، و گاهی با زخمی که مدت‌ها بعد از رفتنشان تازه می‌شود. بعضی‌ها می‌آیند و خیال می‌کنی قرار است بمانند، اما یک روز، بی‌آنکه بفهمی کجای قصه تغییر کرد، می‌بینی میان تو و آن‌ها فقط چند خاطره مانده و حرف‌هایی که هیچ‌وقت فرصت نشد تمامشان کنی. شاید آدم‌ها همین‌اند؛ آمدنشان همیشه دست خودشان نیست و ماندنشان هم همیشه دست ما نیست. اما میان تمام این آمدن‌ها و رفتن‌ها، گاهی دلم می‌خواهد از یک نفر بپرسم: چه می‌شود تو بمانی؟ نه مثل قبل، نه با همان حرف‌ها و همان فاصله‌ها؛ فقط بمانی، بی‌آنکه هر بار رفتنت را از نو تجربه کنم. چه می‌شود این‌بار، من مجبور نباشم خاطره‌ی تو را به جای خودت دوست داشته باشم؟ و شاید تو هم روزی یکی از همان آدم‌ها باشی؛ کسی که آمد، چیزی را در من تغییر داد و بعد آرام‌آرام از زندگی‌ام عبور کرد. اما هنوز، در میان تمام «رفتن»ها، یک سؤال کوچک در من باقی مانده: اگر قرار نبود بمانی، پس چرا حضورت این‌همه شبیه ماندن بود؟ #B

شاهکار