تو مودیم که از همه ‌چی بدم میاد، از همه چی متنفرم.

وقتی میفهمی اون کلمه تلفظش اونی که تو این همه سال فکر میکردی، نیست و اشتباه میخوندی/میگفتی.

اونایی که وسطِ بحث گریه‌شون می‌گیره ضعیف نیستن فقط قلبشون از شدتِ فشار زودتر از زبونشون واکنش نشون میده. این اشک‌ها ترس نیست، صداقتِ خالصه. دلشون اونقدر پر از احساسه که حتی توی جدل هم نمی‌تونن روی زخمای روحشون سرپوش بذارن.

آدم‌ها می‌رن، ولی جای حضورشون می‌مونه. می‌مونه توی صدا، توی بو، توی عادت‌های کوچیک، توی عکس:)!

جبران می‌شود آن روزها که صبور بودن آسان نبود و تو صبر کردی.

منم بلد بودم بد صحبت کنم حتی بدتر از تو، ولی حرفی رو نزدم که حس میکردم دلتو میشکونه .

از دخترایی که این توانایی رو دارن تا از زیبایی های دختر دیگه تعریف کنن بشدت خوشم میاد .

+

مودم..