درمانم ای طبیب گذشته است همچو عمر زآن نسخه ام بپیچ که رو در کفن کنم به یاد خیمه‌گاهت...

فکأن الدنیا لم تکن و کأن الآخره لم تزل.

«شبی بی‌ یادِ زلفت صبح کردن قسمت ما نیست...»

جز بوسه بر رکاب همایون ذوالجناح عقلم به هیچ جای دگر قد نمی‌دهد

بنا داشتم چند کلمه‌ای بنویسم، اجمال و تفصیلش همین روایت است: أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : تَزُورُونَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ لاَ تزورون وَ لاَ تَزُورُونَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تزورون. قَالَ قُلْتُ قَطَعْتَ ظَهْرِي. قَالَ تَاللَّهِ إِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَذْهَبُ إِلَى قَبْرِ أَبِيهِ كَئِيباً حَزِيناً وَ تَأْتُونَهُ أَنْتُمْ بِالسُّفَرِ كَلاَّ حَتَّى تأتونه شُعْثاً غُبْراً. حضرت ابوعبداللّٰه عليه السّلام فرمودند: زيارت برويد بهتر است از اينكه به زيارت نرويد و زيارت نرويد بهتر است از اينكه به زيارت برويد. راوى مى‌گويد: محضر مباركش عرض كردم: كمر من را شكستيد با اين كلام. حضرت فرمودند: به خدا قسم يكى از شما وقتى به زيارت قبر پدرش مى‌رود غمگين و اندوهناك مى‌رود ولى به زيارت قبر مطهّر آن حضرت مى‌رويد در حالى كه با خود سفره‌ها مى‌بريد، نه، اين طور نبايد به زيارت آن جناب برويد بلكه زيارتش كنيد با حالى افسرده و حزين و گرفته.

میکده حمام نیست. حداقل این چند توصیه صاحب مفاتیح را قبل از رسیدن به کربلا بخوانید.