با این درد چه میشه کرد، این واقعیت وحشتناک که شادی فقط برای یک لحظَست، ولی غم هميشه، برای همیشه با ورجآست. چه گونه میشود شاد بود وقتی که غم و غصه آرام آرام قدم بر زندگیه ات می گذارد و سیاه می کند همه چی را. روح لطیفت را تکه تکه می کند و لبخندی ملیح می زند. انگار که بسیار از این وقوع خوشحال است. و آنگاه، شادی و خوشحالی ایی که برای چند دقیقه پیش بود مثل شبحی ناپدید می شود. همینگونه هست که زندگی تلخ می شود، عین قهوه ی تلخی که در فنجانی ریخته می شود و ما آن را مینوشیم و با خود می اندیشیم که چقدر تلخ مزه است. یک حَبه قند، همان یک حَبه قند می تواند قهوه را کمی شیرین مزه کند؛ اما افسوس که در پیدا کردنش رنج بسیاری خواهد کشید،همانند شادی و خوشحالی که مثل باد بهاری سریع و در یک ثانیه ناپدید می شود و ما آن را گم می کنیم. و اگر بخواهم از غم بگویم بسیار دردناک تر می شود؛ هر چه بخواهی از او فرار کنی، به تو نزدیک تر خواهد شد، بسیار نزدیک. دقیقاً کنار تو. می آید و ساکن قلبت می شود و سیاهی همه جای قلب و روح لطیفت را فرا می گیرد. میشود به سایه ی خودمان تشبیه اش کرد. همه جا دنبال آدم است، همه جا. تو کافه ها، خیابونا، خونه، پارک و هر جایی که فکرش رو کنی، اون همه جا هست. این غم است که جانِ آدم را میگیرد. غم است که گند می زند بر حال خوبمان، که اگر خوب باشد و می دانم که مَحال است. روز ها می گذرند و اون همچنان کنار ما است، در روح ما. در چشمانمان هم خانه ایی دارد. و غم، اشک را به ارمغان می آورد، آهسته آهسته سرازیر می شود و بعد شدت میگیرد، اسمش را بعض هم می شود گذاشت.
اگر هم روزی خواستید داستانمان را بشنوید از غم بگویید، از رفیق تلخِ همیشگی که همیشه با من است، از کسی که جانمان و تماممان برای اون بود، غم مهربان، با چاشنیه تلخیِ همیشگی اش (:
#لئون
