هر چه کنم نمی‌شود تا بروی تو از دلم از تو فرار میکنم، باز تویی مقابلم #طارق_خراسانی @pooems

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد #حافظ @pooems

حال دل پرسیدی و گفتم که خوبم بارها خوبم اما خوب ویرانم نفهمیدی مرا #مهدی_پورحسن @pooems

#اشعار_شما لا ای آهوی وحشی کجایی؟!(حافظ) بماندم بی سرُ سامان کجایی؟!(عطار) کجایی با فراقم در چه کاری؟!(عراقی) نگار تازه خیز ما کجایی؟!(باباطاهر) کجایی ای جنون ویرانه‌ات کو؟!(بیدل) کجایی تو کجایی تو کجایی..(مولانا)

چه قشنگه

امتحاناتون چطور پیش میره😂

#اشعار_شما و مرجانی تو در جانی تو مروارید غلتانی اگر قلبم صدف باشد میان آن تو پنهانی

#اشعار_شما من هر نفسم بر نفس ناز تو بند است ،من مشتریم؛قیمت لبخند تو چند است؟

#اشعار_شما کنج خانه با دل گریون منتظر یار که لیلی ست سر باغچه با چشم حیرون منظره ی باغ که لیلی ست گوشه گوشه شهر ها و قدم قدم نحر ها که لیلی ست چشمه ی صاعقه و درد و دل باد که لیلی ست ریگ ته راه و دل آزاده ی ماه که مجنون نوا ست حاصل هیزی این دار که معشوقه‌ی ما ست سر مست شدن از دل ساغی که منظومه‌‌ی ماست بت پرست شدن از دل هوری که محرومه‌ی ماست#قلم‌من (نظرتون مهمه) _ فقط میتونم بگم خداعه

#اشعار_شما کنج خانه با دل گریون منتظر یار که لیلی ست_ سر باغچه با چشم حیرون منظره ی باغ که لیلی ست_ گوشه گوشه شهر ها و قدم قدم نحر ها که لیلی ست_ چشمه ی صاعقه و درد و دل باد که لیلی ست_ ریگ ته راه و دل آزاده ی ماه که مجنون نوا ست_ حاصل هیزی این دار که معشوقه‌ی ما ست_ سر مست شدن از دل ساغی که منظومه‌‌ی ماست_ بت پرست شدن از دل هوری که محرومه‌ی ماست#قلم‌من (نظرتون مهمه)

#اشعار_شما ای دختری که چشم تو،دریای رازهاست! بس شامها که روی تو شد مهتاب من بس نیمه شب که با تن مهتابرنگ خویش مستانه آمدي چو غزالی بخواب من #مهدی سهیلی_ فرشته

#اشعار_شما گفته بودی که گل عاشق و معشوقیم ما قصه ی پیرهن یوسف و آن چشم زلیخاییم ما قصه ی بید مجنون و وهم لیلاگین‌هستیم قصه ی چای فرهاد و شکّر شیرین هستیم گفته بودی که نوشتند بر سنگ ابدی جفت هم ،نام مارا از روز ازلی گفته بودی که اگر تره‌ی‌من تره‌ی لیلی باشد شانه هایت می‌تواند شانه ی مجنونی باشد گفتمت گر زال باشی رودآبه ات‌ خواهم شد گیسوانم نردبان دست هایت خواهند شد گر تو سهراب باشی جان جانانانم منم گرد آفریدی می‌شوم که بر بند اسارت تو خواهان هستم گفتی و گفتم و گفتیم و همین گونه تا صبح غزل می گفتیم گویا که من دُر باشم و تو حافظی که باهم، تا سپیده دُر می سفتیم