انگار رفته بودم یه یه جشن که حسرتم را بیشتر می‌کنه و داغ دلم را تازه تر می‌کنه خدایا منو ببخش

نمی‌دونم مستحق شماتت هستم یا نه

فقط تویی که همه چیزو میدونی

حوصله شعار دادن هم نداشتم یعنی راستشو بخوای بغضم میگرفت

خوشحال بودم که جایگاه امامت امت به شخصی لایق و عزیز سپرده شده اما همه اش آه از دلم میومد بالا

همه اش جابجا میشدم که از تو چهره ام کسی نفهمه دردم چیه ، احساس میکردم هر لحظه ممکنه بغضم بترکه و کار دستم بده بگن این یارو دیوونه چش شده

راستش توضیح این موضوع به بقیه یکم سخته ولی خدایا به تو راحت میتونم بگم میدونم که میفهمی

همینکه مجری می‌گفت رهبر سوم انقلاب آتیش میگرفتم هی این پا و اون پا میشدم که کسی متوجه حالم نشه

جمعیت شعار میداد : خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست و من : خیییییییلی خودم را کنترل کردم که بغضم نترکه و نزنم زیر گریه

با شعار الله اکبر و لا اله الا الله جمعیت کمی آروم شدم و آروم همراه با جمعیت خیلی آروم تکرار کردم الله اکبر

الله اکبر را هم که میگفتم صدام می‌لرزید و سعی میکردم بازم آرومتر بگم که خودم را لو ندم و کسی متوجه نشه

باورتون میشه تبریک میگفتن بهم ا😭😭😭😭😭😭 منم زیر لب و آروم میگفتم : سلامت باشید البته اونا حق داشتند ، ایراد از من بود