جاده ها توی شب>>>>

شکست عشقی بده ولی تاحالا شده دستت بخوره و سیوای پینترستت همش پاک بشه؟

من همونیم که از تاریکی و تنهایی میترسه، به هیچ راننده تاکسی ای نمیتونه اعتماد کنه و همچنان میخواد مستقل باشه.

جامعه پره از احمقای معروف

زارا ی نون خامه ای خیلی حق میگه

نمیشه امار یه تکونی بخوره؟:>

ازم ناامید نشو ، من دارم سعی میکنم ذائقه موسیقاییمو (نمی‌دونم درست نوشتم یا نه..) تغییر بدم تا آهنگ‌هایی که ازت خواستم برام بفرستی رو گوش کنم؛ ذهنم مقاومت می‌کنه ولی من بخاطر اینکه تونستم پیدات کنم در مقابلش می ایستم. به احترام ویوالدی ، موتسارت ، بهتون ، شوپن ، هایدن ، همه و همه ، و تو که خودتو در این مسیر ذره ای نا چیز می‌دونی ، به خاطر همتون در مقابل این رانش مزخرف از موسیقی کلاسیک که از ذهن پوچم ساطع میشه ایستادگی میکنم ، و تا وقتی که گوش هام سرخ بشه و لاله گوشم درد بگیره و سوزشش رو احساس کنم ، به اون نت ها گوش میکنم؛ حتی اگر از صدای اپرا هایی که بهشون عادت ندارم سر درد بگیرم یا ا عصابم خورد شه، من بازم به اونها گوش میکنم چون منو یاد لطف بزرگی که بهم کردی میندازن . ممکنه همه اونها از برزخ و بهشت من رو ببینن و بگن ، این احمق میخواد تاریخ رو تغییر بده؟ همین که یک هزارم از تلاش جناب بتهوون و یک میلیونوم از استعداد الهی آقای موتسارت رو نداره؟ و هیچ حس رقابت طلبی دیوانه واری مثل سالیه‌ری توی وجودش رخنه نکرده و هیچ وقت نتونسته مثل باخ ، کار حقیقی ای از خودش به جا بزاره ؟ شاید خیلیاشون بگن: اون هنوز بچست و شاید بتونه تغییر کنه ولی احتمالا اکثرشون توی این فکر هستن که: اگر قرار بود چیز بخصوصی توی وجودش باشه ، لاقل علاقه ای نشون میداد و تا حالا کاری کرده بود!! شاید حتی اونها فرصت اینکه به یکی مثل من از بین این همه آدم موفق و عجوبه فکر کنن رو نداشته باشن و سرشون با اجراها و کنسرت هاشون گرم باشه توی بهشت؛ ولی ته دلم یکی میگه: شاید یک نفر ، از دوره باستان ، یا حتی همین دویست_سیصد سال پیش بهت امید داشته باشه و هر قطعه و اتودی که میزنی بخاطرش تشویقت کنه ، و از اینکه کلاویه ها رو هنوز هم ، شده حتی با همون مهارت نصفه _ نیمه و بسیار کمی که داری فشار میدی خوشحال باشه... کی میدونه؟ حتی مطمئنم نیستم اون روح‌های جاودانه کجان ، اصلا وجود دارن؟ ولی من بخاطر صحبت هامون و کارهای با ارزشی که برای ما "آیندگان" انجام دادن ستایششون میکنم، لایق چنین چیزی هستن.. ولی نمی‌دونم زندگی بهم این فرصت رو میده که منم بتونم مثل اونا کاری بکنم که کسی فراموشم نکنه و صدای اپرا ها و سمفونی هام توی تاریخ بپیچه و مثل گنجشک های دقایق اول زمستون از چهار فصل ویوالدی موندگار بشم یا نه ، حتی شاید فردا رو هم نبینم ولی امیدوارم بتونم خودمو جمع و جور کنم و به قطاری که توشی برسم چون معلوم نیست کی دوباره بلیطش گیرم بیاد..

04:04

قشنگتر از چیزی ک نشون میده✨