/حیف است.
داد کشید سَرش.
باید با تویِ مایهٔ ننگ و گاه شُکر آفرین کنار بیایم!
نمیتوانم روندِ زندگی و آینده خود را بخاطرِ تو و برایِ تو مُختل کنم؛ باید با چشمانِ پراشک ولی امیدوار و پاهایِ قلم شده و قلبی که از سینه ام بیرون آمده و در دستِ راستم مشغول است، تا نَفسِ مرا در جریانِ زندگی نگهدارد، ادامه بدهم.
پَـروردگارم، منِ راعِـد را آسوده خَلق نکرده که به راحتی بَر باد بِروَم و اثَری از من در این دنیا نباشد!
ای مَن؛ به تو میگویَم حیف است در اثرِ هوایِ طوفانی بِشکَنی و حیف است نَفس کم بیاوری!
-راعِد نوشت.
@raaeiid-