خط رهبری
🔰 #گزارش | روایت «مردم» در اثنای چهار جنگ بزرگ - ۱
✍ محیاسادات محمدی
1⃣ منهای مردم
🔸 صد سال، زمان کمی نیست. وقتی مقارن با شکستهای پی در پی باشد، بیشتر هم به یاد میماند. تجربهی ایران در قرن اخیر، سراسر غارت و طرد در تاریخ بوده. #جنگ_جهانی_اول فاجعهای تمام عیار بود. کشوری که در آستانه مشروطیت، تجربه کوتاهی از مطالبهگری سیاسی را پشت سر گذاشته بود، دوباره به ورطه بیتفاوتیِ تحمیلی بازگشت.
🔹 اعلام بیطرفی ایران در برابر نیروهای روس و بریتانیا و عثمانی که خاک ایران را کلید پیروزی خود میدیدند هیچ معنایی نداشت. در این دوران، مردم ایران در مقام "#قربانی" ظاهر شدند. اسناد تاریخی نشان میدهد که در جریان اشغال ایران در جنگ اول، قحطی جان بیش از دو میلیون نفر را گرفت و آنچه این فاجعه را به تراژدی بدل میکرد، این بود که هیچ نهاد و ساختار سیاسی که بتواند از این مردم دفاع کند، وجود نداشت. زیرا نمایندگی از جانب مردم برای آن صادق نبود. قدرتهای خارجی مستقیماً با دربار قاجار معامله میکردند و مردم، تنها رقم آماری خسارات جنگی بودند.
🔸 جنگ جهانی دوم اما، روایت تلختری از به حاشیه رفتن صاحبخانههای کشور را به نمایش گذاشت. ۲۵ شهریور ۱۳۲۰، نیروهای شوروی از شمال و بریتانیا از جنوب به ایران حمله کردند. رضاشاه که ماحصل #کودتای_انگلیسی بود در برابر این هجوم نه تنها مقاومت نکرد، که کشور را رها کرد. ارتش نوپای ایران که صرفا ابزاری برای سرکوب داخلی بود، بدون پشتوانه مردمی، ظرف چند روز متلاشی شد.
🔹 نکته حائز اهمیت، رفتار قدرتهای پیروز بود. در حالی که ایران سالها تأمین کننده منافع غرب در دل خاک خود محسوب میشد، شاه کشور به دستور بریتانیا، اخراج میشد و چمدان میبست و هیچ مقاومت مردمی در کار نبود که معادله را تغییر دهد. در جریان اشغال ایران، زنان و مردان این سرزمین بار دیگر قربانی شدند درحالیکه در معادلات سیاسی و نظامی، هیچ جایگاهی نداشتند. آنها در اسناد نظامی متفقین، با عنوان #تلفات_جانبی ثبت میشدند.
@rahbari_plus