زحمات دوستان و شیعیان امیرالمومنین علیه السلام، بیرون از ایران عزیز ۲۶ کارتن دیگر اغلب از مصر و عمان در حال بسته بندی برای ارسال به کشور. بإذن الله خداوند رضایت امیرالمومنین علیه السلام را نصیب تمام بانیان خیر (مادی، معنوی و یدی) بفرماید. ان شاء الله https://eitaa.com/rasullib

۲۴ ذ‌ی الحجه سالروز واقعه مباهله نگاره‌ای از واقعه مباهله در دست‌نویسی از کتاب آثار الباقية اثر ابوریحان بیرونی. https://eitaa.com/rasullib

. 🔹 سید‌بن‌طاووس و ذکر مفصل ماجرای مباهله ✍🏼 گزارش سیدبن‌طاووس در کتاب الاقبال را می‌توان مبسوط‌ترین و درازدامنه‌ترین گزارش در رابطه با ماجرای پراهمیت مباهله دانست. نقلی که مشابه آن در دیگر منابع با چنین جزئیات و تفصیلاتی یافت نمی‌شود. نکته مهمی که از حیث منبع‌شناسی در این میان قابل تأمل است آن است که ابن‌طاووس این گزارش را از کدام منبع اخذ کرده است. سندی که ابن‌طاووس پیش از درج ماجرا آورده چنین است: «روينا ذلك بالأسانيد الصحيحة والروايات الصّريحة إلى أبي المفضّل محمد بن المطلب الشيباني، من كتاب المباهلة، ومن أصل كتاب الحسن بن إسماعيل بن أشناس من كتاب عمل ذي الحجّة، فيما رويناه بالطرق الواضحة عن ذوي الهمم الصالحة، لا حاجة إلى ذكر أسمائهم، لأنّ المقصود ذكر كلامهم، قالوا....» (الاقبال، ج۲، ص۳۱۰) در این‌جا از دو کتاب یاد شده: کتاب «عمل ذي الحجّة» اثر ابن‌اَشناس (د.۴۳۹ ق) و «کتاب المباهلة» تأليفِ ابوالمفضل شیبانی (د.۳۸۷ ق). سید می‌گوید که اصل کتاب ابن‌اشناس را در اختیار داشته است. در مواردی دیگری نیز مشاهده می‌شود که ابن‌طاووس به وجود نسخه «عمل ذي الحجّة» به خط مؤلف و با تاریخ ۴۳۷ هجری تصریح کرده است. (همان، ج۲، ص۳۴). همچنین در ماجرای ابلاغ آیات برائت نیز مجدداً از این کتاب و نسخه یاد می‌کند. (همان، ج۲، ص۴۱). اما مؤلف دیگری که از او یاد شده و چنین می‌نُماید که ابن‌اشناس از «کتاب المباهلة» او این نقل را آورده ابوالمفضل شیبانی است. ابوالمفضل شیبانی از مشایخ شیخ طوسی (د.۴۶۰ ق) بوده که خطیب بغدادی و همین‌طور نجاشی (د.۴۶۳ ق؛ او نزد ابوالمفضل حدیث شنیده است) زیست‌نامه کوتاهی از او آورده‌اند. طبیعتاً آنچه خطیب بغدادی (د.۴۱۲ ق) آورده طعن و جرح اوست. (خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۳، ص۴۹۹؛ نجاشی، الرجال، ص۳۹۷.) شیخ طوسی در آثار مختلفی چون «الأمالی»، «تهذيب» و دیگر آثار از وی روایت کرده است. در مقدمه‌ای که مرحوم محقق طباطبایی در تصحیح «الفهرست» طوسی نگاشته نیز نام وی در زمره مشایخِ بغدادیِ طوسی ذکر شده است. (طوسی، الفهرست، ص۴۴) با جست‌وجویی در منابع تراجمی و فهرست‌نگاری در‌می‌یابیم که چنین کتابی بدو منسوب نشده است. در فهرست‌های متقدم شیعی نیز جز شلمغانی (د.۳۲۴ ق) فرد دیگری که صاحب «کتاب المباهلة» بوده باشد یافت نمی‌شود. (نجاشی، الرجال، ص۳۷۹) از سوی دیگر می‌بایست گفته شود که ابوالمفضل طبق آنچه که نجاشی و دیگران آورده‌اند دوره‌ای نزد شلمغانی بوده و از او حدیث شنیده است. (همان، ص۳۷۹) از همین روی طبق آنچه ماسینیون گفته روایات فوق در حقیقت از «کتاب المباهلة‌» شلمغانی بوده، و ابوالمفضل آن را روایت کرده است و احتمالاً بنابر ملاحظاتی از سوی ابن‌طاووس به صورت دقیق و به تفصیل منبع اصلی ذکر نشده است. «فيما رويناه بالطرق الواضحة عن ذوي الهمم الصالحة، لا حاجة إلى ذكر أسمائهم، لأنّ المقصود ذكر كلامهم» (الاقبال، ج۲، ص۳۱۰) به اعتقاد ماسینیون اثر دیگری که ابن‌طاووس در این‌ ماجرا از آن بهره برده‌ است «تفسیر ما انزل من القرآن في اهل البیت» اثر ابن‌حجام (زنده در قرن ۴) می‌باشد. لازم به ذکر است اتان کلبرگ نیز بر این دیدگاه ماسینیون صحه گذاشته و آن را دور از واقع نمی‌داند. https://eitaa.com/rasullib