هنر گاهی حیات است و گاه قتالی بی‌نظیر. نه اینکه قصد گله داشته باشم ها... نه. اتفاقاً فکر می‌کنم این‌ها همه ستایش قدرتِ دستانِ هنرمند توست. فقط برای اینکه کلمات روی سینه‌ام سنگینی نکنند می‌گویم. محضِ امان درد. محض هم‌صحبتی با هم‌چون تویی و برای دردِ دل کردن. پس می‌گویم. می‌گویم که هنر گاهی حیات است و گاه قتالی بی‌نظیر. آنگاه احیاکننده می‌شود که جلو جلو، در آخرین نفس‌های تابستان، بوی پاییز در شامه‌ها می‌پیچد. بوی برگ‌های ترکِ تعلق کرده. بوی خاکِ مهمانِ نمِ باران شده. بوی سرمای پیچیده در تن. و قتالی است با تبحر آنگاه که در زیبایی نگاهی، خوش عطریِ لبخندی، درخشان بودن قلبی، ادبِ انسانی و احساس نهفته در کلماتی جلوه می‌کند. هنرِ دستانِ تو گاهی قاتلِ جانِ یک خلق می‌شود. و سوخته جان بودن، خاصیت انسان است. عآبس

در راه عشق، ترکِ تعلق باید... عآبس

آفتاب گردون‌ها همیشه دنبال نورن. همیشه رو به عشق، رشد می‌کنن. مگه کسی که عشق قوتِ رشدش باشه، از بین می‌ره؟ عشق همیشه می‌مونه... پ.ن: به یادگار از عزیزی که یک ساله پیش ما نیست؛ ولی یاد و خاطرش تا ابد باقی می‌مونه. اگه دوست داشتید، فاتحه یا صلواتی قرائت کنید🖤🌻

روزی جهان از شرِ بوی تعفنی که زمین را دربر گرفته، خلاص می‌شود. اسرائیل لکه‌ی ننگِ زمین است و روزی خواهد رسید که ما این لکه‌ی ننگ را از روی زمین پاک کنیم...

کیست در جهان که بتواند دلتنگی را کتمان کند؟ عآبس

مزه‌ای آشنا در حافظه‌ام می‌پیچد. مزه‌ی چندین و چند ساعت بی‌خبری و بعد سیاه شدنِ یکپارچه‌ی روزها. مزه‌ای تلخ. از نوعِ خاطره‌ی سوختن، دستی قطع شده و به گوشه‌ای افتاده. از نوعِ دیدن خیلِ زنان و مردانِ گریان و غم‌زده به دنبالِ تابوتی پیچیده در پرچم. به دنبالِ پیکرِ عزیزی خفته در کفن. خدایا شاهد باش که آن‌ها، نه تنها یک سرزمین، که تمامِ جان چندین ملت را بارها و بارها غصب کردند. آن‌ها نه تنها روی ویرانه‌های خانه‌ها، که روی خونِ پاکِ عزیزان‌مان پا گذاشتند... شاهد باش که با کشته شدن هر مدافعِ حق، کام‌شان را شیرین کردند و لبخند بر چهره‌ی ابلیسانه‌شان نشاندند. ما اما با حزن خو کرده‌ایم. با رفتن‌ها قد کشیده‌ایم. با ریخته شدنِ خون هر عزیز اشک ریخته‌ایم و خود را مقاوم‌تر کرده‌ایم. ما امید داریم که آن نسلی هستیم که روزی نابودیِ قومی ظالم را به چشم می‌بینیم... به مدد صاحب الزمان. عآبس

خون‌هایی که ریختید آتش می‌شود. بر سرتان می‌بارد... #غزه ~عآبس | @razm59

خواهر کوچک‌ترم گفت: من می‌گم نه به جنگ؛ ولی الآن کیف کردم. گفتم: خب اتفاقاً ما هم داریم می‌زنیم‌شون که بگیم نه به جنگ. برای پیرهن‌هایی که به خون آغشته شد. برای اشک‌هایی که رو صورت مادر پدرا باریدن گرفت. برای رعشه‌ی تنِ بچه‌هایی که هیچی از جنگ و این دنیای بی‌رحم نمی‌دونستن. برای اون بچه‌ی کوچیکی که خیلی زود با وصیت‌نامه نوشتن آشنا شد. برای سرزمینی که به ناحق غصب شد. برای شما. برای رنگِ شادیِ از ته دلی که بعد از کلی غم و مصیبت و آوارگی، رو لب‌ها و چشم‌هاتون نشست. برای شما. برای سرزمین زیتون. برای لبنان. برای فلسطین. «...إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا»💚 ~عآبس

زخم‌ها می‌مونن. جای هیچ زخم عمیقی از بین نمی‌ره... اما؛ همیشه یه «اما» وجود داره. عآبس

تو چقدر محالی ای دوست... ~عابس

گاهی می‌دونیم هیچوقت قرار نیست اون اتفاقی که فکر می‌کنیم، بیفته؛ ولی باز پافشاری می‌کنیم. بازم امید می‌بندیم. امیدی که می‌دونیم کذبه و فرو ریختنی. یه برج از توهم می‌سازیم... ادامه می‌دیم همچنان. ادامه می‌دیم به پیروی از یه دروغ. عآبس