به طاقتی که ندارم کدام بار کشم؟ 🖤

نه که درد نداشته باشد؛ نه. نه اینکه اشک‌هایم بی‌اختیار جاری نشوند و غم در دلم شعله نکشد؛ هیچگاه داغِ عزیز سرد نمی‌شود. که گفته سرد می‌شود؟ که اگر می‌شد، با هر رفتنی، به یاد رفته‌های قبل نمی‌افتادم. که برای همه‌ی رفته‌ها با هم، گریه نمی‌کردم. که مثلاً در سوگ رئیسی، حاج‌قاسم را خطاب قرار نمی‌دادم و در سوگِ عزیزهای تازه پر کشیده، جفت‌شان را. خیلی درد دارد. معده و قفسه سینه‌ام می‌سوزد. دست چپم درد می‌گیرد. دندان‌هایم روی هم چفت و تصاویر از جلوی چشمانم رد می‌شوند. اما، ذهنم می‌رود به هزار و اندی سال پیش. به آنجا که مردی، با قدم‌های استوار، با چشمانی رو به جلو دوخته، با دندان‌هایی به هم چفت شده، با شمشیری در دست فشرده، با ایمانی عمیق و پایدار، به سوی باطل قدم برداشت. مردی که شمشیرش، فرقِ باطل را شکافت. و به دستانِ مبارکی که درِ دروازه‌ی باطل، درِ خیبر را از جا کند و به زیر انداخت. حالا آن شمشیرِ نابودگرِ باطل کجاست؟ جایی که هیچکس نمی‌داند. اما آن مرد چه؟ مرامِ او، صلابتِ او، غضبِ مقدسِ او و ایمانِ او، نسل به نسل، به ارث رسیده. نسل به نسل، بین دوست‌داران او گشته و در سینه‌های فراخ‌شان جای گرفته. و اگر روزی همه‌ی ما برویم، باز هم یک نفر می‌ماند که مبارزِ راهِ او باشد. و همان یک نفر، برای تمامِ اهلِ باطل، کافیست.

نیا؛ اینجا برای تنت، نیزه تیز می‌کنند...

آه این سرزمین کجاست که از آن، بوی خون آشنایانم را استشمام می‌کنم؟

عطر سیب، جلوتر از خودت به خرابه رسیده. حالا برای عزیز از راه رسیده‌ام، چگونه این ویرانه را آذین کنم؟

بهشت کجا به صفای آغوشِ تو رسد؟

بزرگ شده‌ام. می‌بینی عمو جان؟ سپر شدن را خوب بلدم...

آه چقدر چون پدرت راه می‌روی چگونه بی‌زره به میدان فرستمت؟

جان طفلم را گرفتی یا مرا؟

کنار تنت، جان می‌کَنم. ولدی، علی... ولدی علی...

برس و نگذار حسین، تنها راهی قتلگاه شود...

امامِ مهربان ما را، امام بچگی‌های ما را به قتلگاه بردند...