بهشت کجا به صفای آغوشِ تو رسد؟

بزرگ شده‌ام. می‌بینی عمو جان؟ سپر شدن را خوب بلدم...

آه چقدر چون پدرت راه می‌روی چگونه بی‌زره به میدان فرستمت؟

جان طفلم را گرفتی یا مرا؟

کنار تنت، جان می‌کَنم. ولدی، علی... ولدی علی...

برس و نگذار حسین، تنها راهی قتلگاه شود...

امامِ مهربان ما را، امام بچگی‌های ما را به قتلگاه بردند...

گفتم به نظرت امام حسین من رو هم دوست داره؟ گفت امام حسین به قتلگاه رفت تا دست ماها رو بگیره. ماهایی که گناهکاریم، خسته‌ایم، پشیمونیم و راه‌ گم‌کرده. و من فکر کردم که امام حسین، حالا ازم چی می‌خواد؟ امام حسین به قتلگاه رفت تا من چیکار کنم برای اسلام؟ تا من به چی تبدیل بشم؟ و برای چی تلاش کنم؟

با حب تو، تا عرشِ خدا پر می‌گیریم... یاحسین🖤

- پایان فعالیت❤️ -

۱. بسم الله الرحمن الرحیم. ۲. واقعا نمی‌دونم واژه‌هایی که اینجا کاشته می‌شن چقدر تاثیر دارن و اصلاً تو قلب آدما ثمر می‌دن یا نه؟ ولی این رو می‌دونم که هر چیزی که اینجا بیان می‌کنم، از دلمه و کسایی که دوست‌شون دارم، تو کنجِ امنم، شاهدِ واژه‌هامن. می‌دونم که این یعنی تلاش، یعنی در حرکت بودن و دست نکشیدن. همین برای ادامه کافی نیست؟ ۳. اربعین، قلمم همراه نبود و نشد که روایتش رو بذارم؛ ولی چند روز آینده می‌نویسمشون؛ چون به نظرم شروع مجددمون، نیازمنده به نورِ حسین بن علی... ۴. اگر حرف و صحبتی بود، این لینک ناشناسه که توی بیوگرافی هم گذاشته شده: https://gkite.ir/es/9784291

گفت: می‌دونی حرمان یعنی چی؟ گفتم: حسرت؟ گفت: یعنی طرف سوخت، تموم شد و رفت. یعنی یکی رو از چیزی محروم کنی و اون همه‌ی درها به روش بسته می‌شه... و من فکر کردم چه جاهایی بوده که حس‌هایی فراتر از حسرت داشتیم. چه جاهایی که سوختیم، تموم شد و رفت...