-مسافرخانهی رستگاری-
"دشمنی کو،تا مرا از من برکند؟ نفرین به زیست:تپش کور! دچار بودن گشتم و شبیخونی بود. نفرین!"
عزرائیل، هستی مرا برچین. نیزه ات مرمر بس تن را شکافت...و چه سود،که این غم را نتواند سینه درید.
آنونی که میشناسمت، ترجیح میدم تو ذهنت مرده باشم لطفا خودت بای بای کن.