حالا همش از هیت‌ها هم نگیم. یکی از جانبازان جنگِ اخیر بهم هفته پیش نامه داده بود. چقدر قلبم شفا گرفت باهاش. چقدر شارژ شدم که یه رزمنده ی جنگ رمضان اینجوری داره بهم افتخار می‌کنه. بذارید نشونش بدم بهتون

مجروح سوختگی شده بودن تو جنگ... قلبم بال درآورد وقتی دیدم نامه برام نوشتن. تموم زخم‌های روحم موقعی که هفته پیش خوندمش ترمیم شد.

تمایز ما زمانی ایجاد می‌شه که اون چیزیو تاب بیاریم که دیگران حوصله‌شو ندارن...

اون صحنه که دیدم بابای ماکان با تنها چیزی که از پسرش باقی‌مونده(کفش‌ش) رفته زیارت امیرالمومنین شکستن چیزی رو در قلبم احساس کردم که هیچ وقت خوب نخواهد شد‌

یکم دیگه انقلاب نمی‌شد شهبانو میگفت : خاک پای آقای خمینی هم هستم.

وقتی به هیچ جات نیست که بقیه چه فکری می‌کنن اصلاً یه درخشش خاصی داری‌.

ترامپ اومد خاورمیانه رو بهم بریزه که مردم ماجرای اپستین رو فراموش کنن، هم‌وطنای خودش حالا که داره جنگ تموم میشه دوباره شروع کردن به یادآوری و نشر و مطالبه ی پرونده های اپستین! :)))) بابا هیچ راه فراری برات نمونده زردک جان. تسلیم شو قناری :)))

غمگین ترین نقطه ی تنهایی کجاست؟! من تو همون نقطه نشستم و دارم کمپوت آناناس میخورم.

راستی! یه کمپوت و یه پنیر و یه آدامس و ویفر با دوتا تخمه می‌شه قد کل پول کالابرگ‌م. عمویتان ترامپ قراره پولشو بده یا قراره بهترشو برام بسازید؟!