آقای امام رضا! تو همون بوسه ی ملایمِ نور ، روی قلبای یخ زده و منجمد آدمایی. به خاطر همینه که بهت می‌گن خورشیدِ همه ی خورشیدا!

تا ابد و یک روز دلم برای آدما نه ولی دلم برای حس‌هایی که کنارشون تجربه کردم تنگ می‌مونه.

نپذیرفته شدن برای اون چیزی که هستین‌رو به محبوب واقع شدن برای اون چیزی که نیستین ترجیح بدین! با تشکر...

امیدوارم آخرین لحظاتِ ظهرِ تشییعِ مشهد؛ اسرافیل ساز دهنی‌شو دربیاره و یه راست بعد از پلی کردن موسیقی‌ای ملایم؛ وارد صحنه محشر شیم. چون من واقعا کِشش ادامه دادن این زندگی رو ندارم.