_

‌انگار فقط منم که حالم بده، فقط منم که هر چقدر تلاش میکنم به هیچ جایگاهی نمیرسم و هیچ‌کس با من همراه نیست. همه جلو تر از من حرکت می‌کنن و چندین ساله فقط در حال در جا زدن هستم. انگار چند کیلومتر دویدم و رفتم روی تردمیل خاموش. منفعل، خسته از سگ دو زدن‌های همیشگی به سمت مرگ حرکت میکنم.

پاریس، ۱۰ نوامبر ۱۸۸۶ : «می‌روم بخوابم، خرد و خسته‌ام؛ تمام بعدازظهر بی‌محابا گریستم؛ تو را بیش‌تر در آغوش می‌گیرم، تو هم بیش از پیش دوستم بدار، چون غمگین‌ام.» - از میان نامه‌ی ژرژ ساند به گوستاو فلوبر. @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

اولین هر کسی بود خیلی لذت بخشه ، مثلا اگه اتفاقی بیوفته اولین نفری که بهش میگه تو باشی ، وقتی یه کاری میکنه واکنش تورو تو ذهنش باز سازی کنه اول . وقتی تصمیم میگیره اول شرایط تورو بسنجه ، وقتی میخواد بیرون بره اول سعی کنه با تو هماهنگ کنه بره بیرون... ما که تا حالا اولین کسی نبودیم ، ولی اگه شما هستید قدر این موقعیت رو بدونید -دریا @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

ولی دوستان بهرحال باید اینو پذیرفت که اکثر اوقات اصن تقصیر طرف مقابل نیست، فقط ما بیشتر از چیزی که باید روش حساب باز کرده بودیم. @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

"دُژَم" یه کلمۀ فارسی اصیله که متأسفانه کاربرد خودشو از دست داده. یعنی کسی که هم‌زمان خشمگین، غمگینه و دلتنگه... @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

وای دقیقا😂🤌🏻 @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

شعری که زندگیمو عوض کرد..