ما هرچه هم که خوب و کامل باشیم، رفتارهامان آدمها را خسته میکند.
ضعفهای گاه گاه و بهانههای گاه گاه و غمی که بیان و ابرازش، آدمها را کلافه میکند.
ما هرچقدر هم که سعی کنیم بینقص پیش برویم، یک جاهایی از دستمان در میرود
و پیراهن بد قوارهی روانمان از کادر تظاهر به خوب بودنمان میزند بیرون
و آدمها ذره ذره از ما خسته میشوند، از بیتابیها، اضطرابها، ضعفها، کمبودها و رفتارهای هیجانی و ناشی از استیصال یا در هم ریختگی هورمونهایمان.
ما هرچقدر هم که سعی کنیم خوب به نظر برسیم، در کلیت ماجرا تغییری ایجاد نمیکند
و در نهایتِ آراستگی ظاهری و با تمام موفقیتها و لبخندها و کمالاتی که مقابل ویترین معاشرتهامان چیدهایم، آدمها از ما میانگین تمام رفتارهایی را که تا به حال داشتهایم میبینند و برایند هویتی که مقابلشان ابراز کردهایم را در نظر میگیرند
و برخلاف تلاشهای ما، آدمها از ما درست همان برداشتی را دارند
که خودشان طی گذار سالها و ماهها و روزها به آن رسیدهاند.
خلاصه که عشق میخواهد و علاقهای پولادین که آدمی، طی مراودات بسیار،
از تو نقاط ضعف و عدم تعادل رفتاری بسیار ببیند و همچنان دوستت داشته باشد.
آدمها جز عدهی انگشتشماری، با گذر زمان و با ورود تکرار و عادت، از ما خسته میشوند و این یک نتیجهی قابل انتظار و یک اتفاق کاملا طبیعیه ..
@righteous_1 | °•شاید یه حقگو
