- Day 71

‌ i dont talk to you anymore, because i keep telling myself that if you  wanted to speak to me, you would من دیگر با تو صحبت نمی‌کنم، زیرا مدام به خودم می‌گویم که اگر می‌خواستی با من صحبت کنی، این کار را می‌کردی ‌@righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

https://eitaa.com/harfam_033/4283 چقدم که غذا بلدی😏

-

- Day 72

‌ wanting love from someone who doesn't want to love you will destroy your heart تقاضای عشق از کسی که نمی‌خواهد تو را دوست داشته باشد، قلب تو را نابود می‌کند ‌@righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

⌝نامه ای به خودم⌞ من با کسی تعارف ندارم، هرکی که منو نداره باخته. من هرکجای زمین باشم حاصل شادی و خوشبختیم. من چیزی کم ندارم که برای رفتن کسی بغضم بگیره، یه روزم اگه هیچی نباشه، من خودم همه چیم. کسی که از دنیای من رفته به خودش بد کرده نه من. اصلاً خودم درارو براش باز می کنم. خدا منو اونقد دوست داشتنی آفریده که پای هیچ دوست نداشتنی وای نمیستم. من هر لحظه می تونم آرزوی کسی باشم. من محتاج کسی نبودم، نیستم و نخواهم بود. اگه کسی یه روز منو نخواست، این مشکل شخصی خودشه و ربطی به من نداره. من دخالتی نمی کنم. من برای نخواستن آدما پای بدرقه ی خوبی دارم. با من بودن لیاقت میخواد، و گذشتن از من حماقت. @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

یه داستان قدیمی چینی هست که می‌گه: آدمایی که جفت روحی هم و نیمه گمشده‌ی هم هستن، ارتباط جادویی به اسم “the red string of fate” دارن که با یه نخ قرمز نامرئی به هم وصل شدن و همدیگه رو دوست دارن و سرنوشتشون به هم گره خورده. این دو نفر شاید از هم دور بشن اما نخ بینشون هیچ وقت پاره نمی‌شه و با روحشون به هم وصلن. هم دیگه رو از فاصله زیاد حس می‌کنن، تلپاتی زیاد دارن و همیشه به هم ختم می‌شن. و تو همینی. تو the red string of fate منی. @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

– غروب پروانه ؛ بختیار علی

-